Կարմիր վարդե՞ր, գրողը տանի

Պատերազմի օրերին զոհերի տուն անձամբ էի գնում։ Գիտեի, որ քանդվելու եմ, գիտեի, որ երկար ժամանակ երազիս գալու են որբացած երեխեքը, գիտեի, որ չհերիքող օդից շնչակտուր եմ լինելու, սրտխփոցից դեղ եմ խմելու, բայց մեկ ա, գնում էի։ Գնում էի, որ թեկուզ լուռ նստեի իրենց կողքին, որ հեկեկոցներից ու հառաչանքներից քարացած օդը միայն իրենց ուսերին չծանրանար։ Գնում էի, որ անձամբ տայի այն գումարն ու նվերը, որ փոխանցում էին ինձ ով ասես՝ դասարանցի, հարևան, ընկեր ու անծանոթ։ Անծանոթներից մեկը մի հրաշք աղջիկ էր, որ Չինաստանում աշխատում ու աշխատավարձից (ոչ թե կուտակած գումարից) բաժին էր հանում։