Դրախտ է շպիոնների կյանքը նիկոլական Հայաստանում

Տավուշ, Սյունիք... Արցախը` անցած լինի... Կուտենք, կմարսենք, կհարմարվենք:

7`000 զոհ` դե պատահեց...

 

Ոմանք կմեղադրեն, որ ազգը չունի արժանապատվություն:

Ոմանք կասեն, որ ազգը նիկոլն ա, դերասան Հովոն ու օլիգարխի թուրքամետ սպասուհին:

Բոլորս էլ հայ ենք, ուզենք թե չուզենք:

Գործակալներ, դավաճաններ, հայրենասերներ ու քննադատողներ` մեկն ուզում է կործանել երկիրը, մյուսը ուզում է փրկել:

 

Ուզում է:

Յուրաքանչյուր պատմության դասագիրք կհուշի մեզ մի պարզ ճշմարտություն` երբեք ազգը ոչինչ չի որոշում, ազգը գնում է հերոսի հետևից: Նույնիսկ ֆեյք հերոսի, ինչպես 2018-ին:

Ես կուզեի, որ հերոսը լիներ զինվորական:

 

Ես կուզեի, որ այս փրկության խորհրդանիշը լիներ հայ զինվորը:

Ու հիմա մանկական պարզությամբ ուզում եմ հավատալ Օնիկին, ինչպես երեխեքս Ձմեռ Պապիկին...