Եկել էի Երևան

Եկել էի Երևան։ Փողոցում Եհովայի վկաների գրքերի սայլակը տեսա։ Մոտեցա, քաղաքավարի հարցրեցի, թե կարող եմ վերցնել ու ամեն մեկից մի հատ։
Սիրալիր պատասխանեցին, որ կարող եմ։

Բոլոր գրքույկ-բուկլետներից վերցրեցի։ Իրենցից մեկը մոտեցավ, թե բա ոնց որ թե կարդալու հետ սեր ունեք։

Ասեցի, «չէ, ճիշտն ասած ճղելու հետ սեր ունեմ> ու վերցրածներս պատռեցի և իրենց աչքի առաջ թափեցի մոտակա աղբամանի մեջ։
Էս հարց տվողն եկավ, թե բա մի րոպե էլի, գիտե՞ք սա տպելու համար ինչքան փող է ծախսվել։

Ասեցի, «իսկ դու գիտե՞ս, որ հիմա ստեղ կանգնած ազգը պառակտող բուկլետներ ես բաժանում էն բանակի շնորհիվ, որը դուք չեք ընդունում»։
Մի քանի րոպե հետո նույն ճակատագիրը բաժին հասավ այլ աղանդավորների սայլակի գրքույկներին։

Վերջը դրանք բոլորն ինձ դեմքով ճանաչելու են, բայց դե իրենց չի փրկի, ուլիբայեմսյա ի ռվյոմ դեմքով ճղելու եմ ինչքան գրքույկ հասցնեմ։

Արման Հայրապետյանի ֆեյսբուքյան էջից