Իշխանական վերնախավում լուրջ դեմքով խոսում են Թուրքիայի հետ հարաբերություններ կարգավորելու անհրաժեշտության մասին

Ու դա անում են լուրջ դեմքով: Հիշեցնեմ, որ Թուրքիան դեռևս 90-ականներից առաջ է քաշել և չի հրաժարվում հետևյալ նախապայմաններից.

 

1. Հայոց Ցեղասպանության միջազգային ճանաչումը ՀՀ արտաքին քաղաքականության օրակարգից դուրսբերում՝ այսինքն չանաճումից հրաժարում:

 

2. ՀՀ-կողմից Թուրքիայի սահմանի (տարածքային ամբողջականության) ճանաչում։

 

3. ՀՀ կողմից Թուրքիայի նկատմամբ տարածքային պահանջի բացակայության վերաբերյալ հստակ հայտարարություն:

 

4. ՀՀ Անկախության հռչակագրի վերախմբագրում:

 

5. Զինանշանի վրայից Արարատ լեռան պատկերի հեռացում:

 

6. Արցախի ամբողջական վերադարձ Ադրբեջանին:

 

Սա այն գինն էր, որ Հայաստանը պետք է վճարի, եթե ցանկանում է հայ-թուրքական հարաբերությունները կարգավորել:

 

Փաստ է նաև, որ իշխանությունները բանակցելու հմտություններ, բարոյական իրավունք և երես ունենալ չեն կարող: Էնպես որ, ավելի լավ է չսկսեն:

 

Չնայած, եթե 6-րդ կետն արել են՝ մնացածն էլ կանեն...»: