Կեցցե ՛ Փաշինյանը = Կեցցե ՛ Ալիեւը = Կեցցե ՛ Արցախի պետականության կորուստը

Իշխանությունները որդեգրել են շատ ցինիկ ձև՝ ապացուցելու, որ Փաշինյանն իբր ունի հասարակական աջակցություն: Սկզբում իշխանությունները կազմակերպեցին «սգո երթ դեպի Եռաբլուր», չնայած որ երթն ուղեկցվում էր ուրախության և ծափահարությունների դրսեւորումներով, այսինքն՝ իրականում ոչ թե «սուգ» էր, այլ քաղաքական միտինգ, որը նպատակ ուներ ցույց տալ «հասարակության աջակցությունը Նիկոլին»:

Այսօր Նիկոլը «մարդամեջ դուրս եկավ Սյունիքում», բայց ոչ միայն չհամարձակվեց գալ Գորիս կամ Կապան, այլ նաեւ հենց ինքն իր ձեռքով ստորագրեց, որ ինքը Հայաստանում իշխանություն չունի, քանի որ նույնիսկ ֆիզիկական հասանելիություն չունի Հայաստանի մի շարք վայրեր: Այսօր նաև օգտագործել էին բոլոր այն նույն տեխնոլոգիաները և անգամ նույն մարդկանց, որոնց օգտագործել են պատերազմի օրերին: «Ողբերգական ներկայացման» ցինիզմը կայանում է նրանում, որ Նիկոլի «աջակիցները» գոռում են՝ ««Նիկոլ, վարչապետ», «Կեցցե՛ Նիկոլը»:

Բոլորի համար պարզ է, որ այն, ինչ տեղի է ունենում, քաղաքական էժանագին շոու է, և ստանալով 5 միլիարդ, մարդը միշտ կարող է «փշրանքներ գցել» ամբոխին՝ մի քանի «հավատարիմ համակիրների» հավաքելու համար:

Բայց եկեք մի պահ պատկերացնենք, որ պատերազմից հետո Փաշինյանը պահպանել է իր նախորդ վարկանիշի առնվազն 10 տոկոսը, այդ 10 տոկոսն իրոք սատարում է իրեն: Սա հասկանալով՝ մենք կհասկանանք, թե ինչ է նշանակում «Նիկոլ վարչապետ» կարգախոսը:

Վերջին 2,5 տարիների ընթացքում Փաշինյանը ձախողեց ամեն ինչ՝ տնտեսական հեղափոխությունից մինչև կորոնավիրուսի դեմ պայքարը: Ղարաբաղի շուրջ բանակցային գործընթացից մինչեւ պատերազմ: 2,5 տարվա ընթացքում նա կարողացավ միայն ոչնչացնել նախկինում գործող պետական ինստիտուտները, կարողացավ ոչնչացնել Արցախի պետականությունը, ինչպես նաև կարողացավ «5 հազար զոհ թողնել ռազմի դաշտում»:

Այս ամենը հուշում է, որ «Նիկոլ վարչապետ» կարգախոսը կարող է տարածված լինել միայն Ադրբեջանում և Թուրքիայում: Եվ եթե Հայաստանում գտնվում են նրանք, ովքեր պատրաստ են 5 հազարի դիմաց գոռալ «Նիկոլ վարչապետ», ապա այդ մարդիկ նույն կերպ կբղավեն «Ալիեւի վարչապետ»: Բայց այդ դեպքում մենք չենք սահմանափակվի 5 հազար զոհով, դրանք անգամներով ավելի շատ կլինեն:

Եվ եթե այդ մարդիկ կարծում են, որ քանի որ չեն զբաղեցնում պետական պաշտոններ, նրանց անուններն անհայտ են, և նրանք պատասխանատվություն չեն կրելու, ապա նրանք սխալվում են: Դրանք վառ արտահայտում են այն փաստը, որ մեր երկրում մարդու կերպարանքի տակ ապրում են նրանք, ովքեր քաղաքացիներ չեն, բայց պետության կործանարար տարրեր են:

Նորմալ երկրներում «պետական մեքենայի երկաթյան ցախավելը» ոչնչացնում է ոչ միայն անորակ առաջնորդներին, այլև ներսից պետությունը ոչնչացնող զանգվածներին:

Եթե մենք ուզում ենք ապահով ապրել, ապա այդ «անգրագետ Պողոների» ձայնը պետք է խլացվի, որպեսզի նրանք ազդեցություն չունենան իշխանության ձևավորման, քաղաքացիական, քաղաքական գործընթացների վրա: Եթե դա չի արվում, ապա «Նիկոլ վարչապետ» բացականչությունների ներքո նրանք իրենց «ընտրյալ վարչապետի» հետ միասին կկործանեն մեր պետականությունը:

Ի՞նչն է ավելի թանկ՝ մեր երկիրը, թե այդ մարդկանց իրավունքը` վաստակել կեղտոտ 5000 դրամը մեր «զինվորների ու պետության ոսկորների վրա»: Այս հարցի պատասխանն ակնհայտ է...

Սևակ Դանիելյան