Այլևս չպետք է լինեն «նախկիններ ու ներկաներ», պետությունը պետք է ապրի միայն ապագայով

ՀՀ իշխանություններին՝ արտաքին ճակատում, բոլորը համարում են այլևս գոյություն չունեցող: Ներսում այն գոյություն ունի զուտ ֆորմալ առումով: Ավելի կոնկրետ՝ ոչ թե գոյութնուն ունի, այլ իր գոյությունն է քարշ տալիս, երկարաձգելով այն բացառապես ոստիկանական մեթոդներով:

 

Միավորված ընդդիմությունն իր ծրագրերում առավելապես գործում է դանդաղ շտապելու և սահմանադրա-իրավական կանոնների պաշտպանմամբ, որովհետև Հայաստանում իշխանության փոխանցման գործընթացը չի կարող լինել հախուռն և չի կարող ստանալ հեղաշրջման բնույթ: Սա կարծես գիտակցում են բոլոր կողմերը:

 

Նիկոլն առայժմ անվնաս հեռացման ուղիներ է փնտրում, թաքուն հույսեր փայփայելով, որ ինչ-որ մի պահի կարող է պետք գալ որևէ արտաքին խաղացողի: Նաև գիտակցում է, որ ներսում որևէ քաղաքական հոսանք կամ հասարակական հատվածի հենարան այլևս չունի և չի կարող ունենալ: Միակ արհեստական «հակափաստարկը» որ բերվում է նրա շրջապատից, «նախկինների» վերադարձն է: Դա իհարկե Նիկոլին մեծ հաշվով չի փրկի, որովհետև շատերն են արդեն հասկանում, որ «նախկին-ներկա» շինծու անջրպետն արդեն քանդվել է ավերիչ ու ամոթալի պատերազմի դավաճանական հետևանքով:

 

Ցավոք, կյանքը ցույց տվեց, որ «նախկիններն» ավելի կենսունակ ու օգտակար գտնվեցին քաղաքական կյանքում, քան փողոցից իշխանության եկած արկածախնդիրները: Ինչու եմ ասում ցավոք, որովհետև դա հասականալու գինը ահռելի կորուստներն են, որ կրեցինք բոլորս: Դա օրինաչափություն է նաև հետխորհրդային բոլոր երկրներում:

 

Սակայն մեր իրավիճակում վտանգները դեռ չեն անցել և վերջին պատերազմը, ցավալի ու անդառնալի կորուստների հետ մեկտեղ, էլ ավելի է խորացրել Հայաստանի և Արցախի նկատմամաբ սպառնալիքները:

 

Օր առաջ պետք է դուրս գալ հիմարաբար հրապարակ նետված «նախկին-ներկա» այս վնասակար թեմաներից: Հիմա Հայաստանին ողջամիտ ու հավաքական քաղաքական միտք է հարկավոր, կառավարչական հմտություններ, հեռահար հայացք և էֆֆեկտիվ գործողություններ: Նիկոլի կործանարար սխալների համար ոչ միայն այսօր, այլ նաև վաղվա սերունդները չեն ներելու, և պատմության ևս մեկ դաժան խարան է մնալու մեր երկրի ու ժողովրդի ճակատագրի վրա:

 

Այլևս չպետք է լինեն «նախկիններ ու ներկաներ», պետությունը պետք է ապրի միայն ապագայով: Իսկ ապագան պետք է վստահել փորձառությամբ, հմտություններով, քաղաքական կենսունակությամբ, գիտակցված ու հավասարակշռված որոշումներով և իրատեսական քայլերով առաջնորդվող մարդկանց: Նիկոլի կողմից, այսօր նախարար փոխելը ժամանակի պարապ կորուստ է, ինքնախաբեություն, որը պետք է միայն Նիկոլին՝ ժամանակ ձգելու համար: Սակայն պետք է հստակ գիտակցել, որ իր համար ժամանակ ձգելով, Նիկոլը սպանում է նաև Հայաստանի ու Արցախի ապագան բարելավվելու այսօրվա հնարավորությունները:

 

Այսօր կա մեկ իրական հարց. Դա Նիկոլի օր առաջ, և անցնցում հեռանալ է՝ իր ողջ կազմով: