Ինչո՞ւ գրանտակերները չեն մասնակցում արցախցի կանանց հետ դեսպանատների մոտ հանրահավաքներին

Ինչպես հայտնի է, արդեն մի քանի օր է ինչ արցախցի կանայք  մի շարք դեսպանատների մոտ բողոքի ցույցեր են կազմակերպում, որտեղ պահանջում են գործուն քայլերի դիմել Թուրքիայի և Ադրբեջանի գործողությունների նկատմամբ:

Այն, որ դեսպանատները հասկանալի պատճառներով այդ քայլերի հանդեպ անտարբեր են, պարզ է: Պարզ է նաև, որ արցախցի կանանց բողոքը անհուսության արդյունք է:

Այս բողոքը շատ հասկանալի է մեր հանրության համար: Մանավանդ հանրության այն հատվածի համար, ովքեր կարծում էին, թե 21 դարում նման բան պետք է, որ հնարավոր չլիներ:

Այն, որ մեր հանրությունը մինչ այսօր էլ ապրում է միամիտ և պարզունակ պատկերացումների մեջ, հասկանալի է, սակայն այս շարքում աչքի է ընկնում նաև մեկ այլ երևույթ:

Չի լսվում այսպես կոչված «քաղհանրության» ներկայացուցիչների ձայնը:

Հենց այս օրերին է մեր հանրության համար բացահայտվում այն հանգամանքը, որ այսպես կոչված նախկին «քաղհանրության» ներկայացուցիչները իրականում ոչ մի կապ չեն ունեցել Հայաստանի և հայ հանրության իրական շահերի հետ:

Այդ «քաղհանրության» ներկայացուցիչների մեծ մասը իրականում սպասարկել է  օտարերկրյա հայտնի կենտրոնների շահերը, որոնք իրականում մեծամասամբ հակասել են Հայաստանի շահերի հետ:

Այս պարագայում, ինչպե՞ս կարող էին այդ «քաղհանրության» ներկայացուցիչները միանալով արցախցի կանաց  բողոքեին իրենց իրական տերերի դեմ: Դրա համար էլ  արցախցի կանանց բողոքը խորթ է իրենց համար: Ավելին, արցախցի կանայք ակամայից պատռեցին այս «քաղհանրության» ներկայացուցիչների մեծ մասի դիմակները:

Իսկ այս թեմայի շուրջ մնացած հարցերի մասին կխոսենք պատերազմի ավարտից հետո:

Պարզ է մեկ բան, որ Հայաստանը այլևս չի կարողանա զարգանալ և գոյատևել մինչ սեպտեմբերի 27-ի ժամանակվա իրերի դասավորումների տրամաբանությամբ: Քանզի ակնհայտ է, որ մինչ այս պատերազմը սկսելը թուրք-ադրբեջանական շրջանակները հիմնովին «աշխատել էին» նաև մեր հանրության տիրույթում, որպեսզի  բաց պատերազմի ընթացքում հնարավորինս հեշտ լիներ լուծել իրենց խնդիրները:

Եվ այդ տեսանկյունից թուրք-ադրբեջանական գաղափարական «բայրաքթարների»  աշխատանքը Հայաստանում  մինչև սեպտեմբերի 27-ը ավելի մեծ վնաս էր հասցրել մեր երկրին, քան այն բայրաքթարները,  որոնք օգտագորվում էին ռազմի դաշտում:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան