Փաստացի, երկու կողմերն էլ՝ ժողովուրդը, որն ընտրել է Փաշինյանին և անձամբ Փաշինյանը ձախողել են իրենց բաժին ընկած պատասխանատվությունը ըստ առժանվույն ի կատար ածելու հարցում
Դիտել նաև
Շրջիկ պատարագների մասսան է հիմնականում ներկա եղել Փաշինյանի դիսկոտեկին
Հիմք են նախապատրաստում, որ Վեհափառի ՍԷԿՏ-ը փակեն և թույլ չտան լքել Հայաստանի տարածքը
Արշակ սրբազանի կալանքի երկարացման միջնորդությունը կքննի դատավոր Ֆարխոյանը. փաստաբան
Մասնակիցների 7 պորտը ստուգել են
Փաշինյանը դարձյալ «Արարա՛տ, թե՛ Արագած» կռիվ է տալիս
Իսկ հիմա լուրջ՝ բոլոր նրանց համար, ովքեր փորձում են ճգնաժամային կառավարման տապալումը քաղաքացիների անձնական պատասխանատվության ու կազմակերպվածության բացակայության վրա բարդել։
Քանի որ Հայաստանում որոշ եվրոպական ու ասիական երկրների համեմատ համաճարակի բռնկումը ավելի ուշ եղավ, հարկավոր էր ընդամենը չալարել, ուսումնասիրել տարբեր երկրների փորձը ու մաքսիմում ադապտացնել Հայաստանի տնտեսական, աշխարհագրական, ֆինանսական ու ազգային առանձնահատկությունների հետ։ Ակնհայտորեն չի արվել։
Հետո, այս կամ այն հասարակական նշանակություն ունեցող կառույցների առաջ հավաքված մարդկանց իրավունքները խախտելով վերջիններիս նկարներն ու վիդեոները հանրայնացնելուց առաջ կառավարությունը պարտավոր էր այդ կառույցներին իրենց աշխատանքը կազմակերպելու մասին ուղեցույցներ տրամադրել։
Կարմիր գծեր հատակին՝ հերթերում անհրաժեշտ հեռավուրություն պահպանելու համար։ Անվտանգության աշխատակից, ով կհսկեր հերթերի ընթացքը ու հերթում հայտվելուց առաջ ձեռքերի ախտահանման պրոցեսը։
Սրճարաններում հարկավոր էր հավաքել բոլոր այն սեղաննեը, որոնք ըստ ուղեցույցի չէին համապատասխանի սոցիալական հեռավորության պահպանման կանոնակարգին։
Սուպերմարկետներում ըստ տարածքի պետք էր հսկել մարդկանց հոսքը, օրինակ միաժամանակ հիսուն հոգուց ավել մարդկանց մուտքը սահմանափակել համարներ բաժանաելու միջոցով։
Սոցիալական գովազդներ նկարահանել, որոնք կնպաստեին մարդկանց պատասխանատվության զգացողությանն ու իրազեկվածությանը։
Սրա մասին շատ երկար կարող եմ գրել, մի խոսքով հարկավոր էր կազմակերպել մարդկանց անվտանգությունը, ինչը ակնհայտորեն չի արվել։
Եվ էս չարված բաների անծայր ցուցակի առկայության ֆոնին, առնվազն զավեշտալի է, երբ ճգնաժամային կառավարման տապալման համար քաղաքացիներն են պատասխանատվության ենթարկվում։
Քաղաքացին պատասխանատվություն է կրում իր երկրի արդյուավետ կառավարման խոստումնալից ղեկավարի ընտրելու, նրա աշքատանքին հետևելու, ձախողման դեպքում հետևություններ անելու, բայց ոչ երբեք ինքնակազմակերպման փորձի ձախողման համար։ Փաստացի, երկու կողմերն էլ ձախողել են իրենց բաժին ընկած պատասխանատվությունը ըստ առժանվույն ի կատար ածելու հարցում։

