Փաշինյանն իր ապաշնորh կառավարման համար մեղքը փորձում է բարդել իր կողմից «սիրելի» ժողովուրդի վրա. Տեսանյութ

Փաշինյանի վիճակն այսօր իսկապես շատ ծանր է. կորոնավիրուսը լիարժեքորեն բացահայտեց նրա ապաշնորհությունը պետական կառավարման հարցում: Եթե այլ ոլորտներում դեռ կարելի էր մանիպուլյացիաների դիմել, ապա այս հարցում ամեն ինչ ներկայացված է թվերով: Օրինակ` վարակվածների քանակով այսօր Հայաստանը հարևան Վրաստանից ավել է ավելի քան մոտ 1300 տոկոսով:

Սակայն այս ամենը միայն թվեր չեն: Այստեղ կան նաև մարդկային կյանքեր: Հայաստանում Փաշինյանի ապաշնորհ կառավարման պատճառով մենք ունենք ներկա պահին վիրուսից 170 մահացածներ: Դա ավելի քան 13 անգամ ավելի շատ է, քան հարևան Վրաստանում և ավելի քան երկու անգամ ավելի շատ է, քան հարևան Ադրբեջանում:

Հասկանալի է, որ այս ցուցանիշների համար գլխավոր պատասխանատուն հենց կառավարությունն է`  Փաշինյանի գլխավորությամբ:

Սակայն Փաշինյանի «լայվից» պարզվեց, որ նա այդպես չի մտածում:

Նա խոստովանում է, որ ապաշնորհ է կառավարել, սակայն միաժամանակ նշում, որ դրա մեղավորը ոչ միայն ինքն է, այլև` ժողովուրդը:

Նրա բացատրության դեմագոգիկ տրամաբանությունը հետևյալն է: Քանի որ ինքը՝ Փաշինյանն եկել է իշխանության ժողովուրդի աջակցությամբ, ապա նրա ցանկացած սխալ դա նաև ժողովուրդի սխալը պիտի համարել: Եվ հակառակը, եթե ժողովուրդը ինչ որ հարցում սխալվում է, ապա դրա մեղքի բաժինն ունի նաև ինքը՝ Փաշինյանը: Այս վերջին բանաձևման մեջ նա փորձում է իրեն «միաձուլել» ժողովուրդի  հետ, որպեսզի փորձի իր մեղքերը գոնե  բաժանել ժողովուրդի հետ:

Եթե այսօր նացիստական Գերմանիայի պրոպագանդայի նախարար Գեբելսը ողջ լիներ, ապա նա Փաշինյանին հաստատ կշնորհեր իր անվամբ դեմագոգիայի բարձրագույն շքանշանը:

Քանզի, եթե հետևեինք Փաշինյանի տրամաբանությանը, ապա այլ երկրների ղեկավարների բոլոր սխալները պիտի համարվեին նաև տվյալ երկրների ժողովուրդների սխալները, եթե իհարկե այդ ղեկավարները ընտրված լինեին ժողովուրդի կողմից:

Այդ դեպքում ցանկացած երկրի ղեկավար կարող էր իր սխալները պատճառաբանել ժողովուրդի հատկություններով:

Օրինակ, եթե Զելենսկին մի ինչ- որ հիմար քայլ է կատարում, ապա դրա մեղավորը պիտի համարեր նաև ուկրայնացիներին, քանզի Զելենսկին, ըստ Փաշինյանի տրամաբանությամբ, «ուկրայնացիների ծոցից է դուրս եկել»: Սակայն Զելենսկին  Փաշինյանի այդ երևակայությունն չունի, որպեսզի կարողանար դեմագոգիայի իր մաստեր կլասը ցույց տար:

Նույնը կարելի ասել Պորոշենկոյի մասին: Հայտնի է, որ իր կառավարման 5 տարիների ընթացքում նա միլիոնատերից դարձավ միլիարդատեր: Բայց դրա համար, ըստ Փաշինյանի,  միայն իրեն չի կարելի մեղադրել, քանզի Պորոշենկոն ընտրված էր ժողովուրդի կողմից և դա նշանակում է, որ Պորոշենկոյի մեղքերը նաև ժողովուրդի մեղքերը պիտի համարվեն:Եվ այս ամենը Փաշինյանն ասում է ամենալուրջ դեմքով, առանց ամաչելու:

Փաշինյանն շատ լավ գիտի, թե ինչու է փորձում խաբել ժողովուրդին և այդ իսկ պատճառով հույս ունի, որ հանրության մեջ մնացած կլինի մի ինչ -որ անմեղսունակ մաս, ով կհասկանա Փաշինյանի ներկայիս «տրամաբանությունը»:

Պարզ է մեկ բան, որ անկախ նրանից, թե մեր հանրության մեջ քանի տոկոս են կազմում այդ անմեղսունակները, հաստատ հանրության գիտակից հատվածի համար, վիրավորական է ունենալ այսպիսի երկրի ղեկավար, ով  փորձում է իր «սիրելի» ժողովուրդի, գոնե մի մասին հիմարի տեղ դնել:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան