Ինչո՞ւ է Փաշինյանը խոստովանում, որ պատրաստվում է կազմաքանդել երկրի տնտեսությունը

Աշխարհում դեռ ոչ մի երկրի ղեկավար  չի խոստովանել, որ պատրաստվում է ոչնչացնել սեփական երկրի տնտեսությունը: Նրանք կարող են սխալ որոշումներ կայացնել, սակայն գիտակցված ոչ ոք չի մտածում քանդել սեփական երկիրը, եթե իհարկե տվյալ երկրի ղեկավարը չի կատարում այլ երկրի պատվերը, սակայն նույնիսկ այդ դեպքում ոչ մի երկրի ղեկավար չի խոստովանի, որ իշխանության է եկել այլ երկրի պատվերով, որպեսզի քանդի իր ղեկավարած երկրի հիմքերը:

Այս իմաստով Փաշինյանը զարմանալիորեն բոլորից տարբերվում է:

Օրինակ` նրա ընտանիքին պատկանող լրատվամիջոցը գրեթե բացահայտորեն խոստովանում է, որ վարչապետի քայլերի արդյունքում երկրում ներդրումներ կարող են և չգալ: Այսինքն` երկրի տնտեսությունը կարող է փլուզվել:

Չե՞ք հավատում, փորձենք բառացի ցիտել, թե ինչ է գրում սույն լրատվամիջոցը,- «...այնպես է ստացվել, որ տասնամյակներ շարունակ Հայաստանում հնարավոր է եղել լուրջ բիզնեսներով զբաղվել բացառապես իշխանությունների «տանիքի տակ»՝ նրանց հետ տարբեր կոռուպցիոն սխեմաներում ներգրավվելով։ Հատուկենտ բացառություններ, իհարկե, եղել են, բայց մեծ հաշվով՝ գործարարների հիմնական մասը կամ «տակ է տվել» եւ հեռացել Հայաստանից, կամ ինչ-որ փուլում ստիպված է եղել ընդունել խաղի կանոնները եւ ներգրավվել կոռուպցիոն սխեմաներում։ Արդյունքում՝ ունենք մի վիճակ, երբ խոշոր կապիտալը (իսկ առանց դրա լուրջ բիզնես-գործունեություն ծավալելն անհնար է) հիմնականում հանցավոր ծագում ունի։ Պարզ ասած՝ «առաջին միլիոնի» օրինականության խնդիր կա։ Ու հիմա, երբ Հայաստանում անզիջում պայքար է մղվում կոռուպցիայի ու ստվերային տնտեսության դեմ, երբ իշխանությունների հետ կոռուպցիոն սխեմաների մեջ մտնելը գործնականում անհնար է, ու առաջիկայում էլ ապօրինի ճանապարհով ձեռք բերված հարստությունն է հայտնվելու իրավապահների թիրախում, դժվար է ակնկալել, որ խոշոր կապիտալի սեփականատերերը լուրջ ներդրումներ կանեն Հայաստանում ու կընդլայնեն իրենց բիզնեսները։ Ավելի հավանական է, որ նրանք կփորձեն իրենց կապիտալը դուրս բերել երկրից, առավել եվս, որ ճանապարհները վաղուց գիտեն՝ հազիվ թե գտնվի որեւէ նախկին բարձրաստիճան պաշտոնյա կամ օլիգարխ, որն արտասահմանում լուրջ բիզնեսներ չունենա...»:

Այսպիսով` Փաշինյանն իր լրատվամիջոցի շուրթերով արդեն բաց ձևով ավետում է, որ երկրում ներսի կապիտալը ներդրումներ չի կատարելու իր գիտակցված քաղաքականության շնորհիվ:

Նման անկեղծ միտք նույնիսկ  սեփական երկրին բաց թշնամին ռիսկ չէր ներկայացնի, քանզի կվախենար հանրային կարծիքից:

Փաշինյանն պարզվում է այդ քայլից չի վախենում` փաստացի խոստովանելով, որ պատրաստվում է կուլակաթափել երկրի ողջ բիզնեսին` քաջ գիտակցելով, որ դրա արդյունքում նրանք փորձելու են իրենց կապիտալները դուրս բերել երկրից, որից երկիրը հսկայական չափի վնաս է կրելու:

Իսկ միգուցե նա հույս ունի  դրսից բերել ներդրումներ: Բնավ էլ ոչ, պարզվում է, որ Փաշինյանը դրսի վրա էլ հույս չունի, քանզի տեսավ, որ իր կառավարման երկու տարիների ընթացքում դրսից մեկ ցենտ էլ չներդրվեց, բայց նա, պարզվում է, այստեղ էլ ունի «բացատրություն»: Տեսնենք, թե ինչպես նա բացատրում սույն հանգամանքը:

«...քանի որ Հայաստանը ԵԱՏՄ անդամ է, իսկ այդ միության անդամ մյուս երկրներում դեռ հնարավոր է այդօրինակ սխեմաներով աշխատել, հազիվ թե այդ միջավայրին սովոր կապիտալը հոսի դեպի Հայաստան, որտեղ ստիպված կլինի աշխատել բացառապես օրենքի սահմաններում...»:

Այսպիսով` Փաշինյանը գիտակցում է, որ իր կառավարման շրջանում ԵԱՏՄ-ից էլ չեն գալու ներդրումները, սակայն այս ամենը նա բացատրում է,  ոչ թե իր քաղաքականությամբ, այլ ԵԱՏՄ-ում հաստատված բիզնեսի խաղի կանոններով:

Այսպիսով` սույն հոդվածով Փաշինյանը փաստացի ավետում է բոլորին, որ իր կողմից խոստացված  «տնտեսական հեղափոխությունն» չի լինելու, սակայն չի լինելու ոչ թե իր, այլ «փչացած բիզնեսմենների» պատճառով:

Սա արդեն շարքային ցնդաբանություն չէ, այլ գիտակցված որոշում է Փաշինյանի կողմից կազմաքանդել երկրի ողջ տնտեսությունը, և դա բարդել ԵԱՏՄ-ի և իբր  «քրեածին» ծագում ունեցող բիզնեսմենների վրա:

Ադրբեջանում և Թուրքիայում արդեն կարոեղ են շամպայն պատվիրել, ոչ միայն  Ղարաբաղի, այլև ողջ Հայաստանը գրավելու համար: Ընդ որում նրանց այլևս մեծ ջանքեր պետք չի լինելու դա անելու համար: Նրանց համար այլևս մեծ քանակի զենք պետք չի լինելու գնել: Նրանք ունեն մի մեծ և անչափ թանկարժեք «զենք», որի անունն է՝ Նիկոլ Փաշինյան:

Պարզապես ապշել կարելի է գիտակցելով, որ այսքան հեշտ էր կազմաքանդել մի պետություն, որի շինարարության համար մարդիկ մեծ ջանքեր էին թափել:

Պարզվեց, որ հայ ժողովուրդը այդպես էլ չսիրեց սեփական պետությունը, իշխանության բերելով մի մարդու, ով բացեբաց է ավետում սեփական երկրին ոչնչացնելու մասին:

Այս ամենից հետո հայերը այլևս չպիտի խոսեն ցեղասպանության պատճառների մասին,  քանզի իրական պատճառները արդեն տեսանելի են դառնում բոլորի համար: Եվ այստեղ այլևս ոչ մեկին չես կարող համոզել, որ քո անմեղսունակության պատճառով չես կորցրել քո հայրենիքի 90 տոկոսը:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան