Երբ երկրի ղեկավարն ընդունում է, որ բոլորս բախվել ենք ապաշնորհ կառավարման հետևանքներին, զրույցն այդքանով պետք է սահմանափակվի

Հիմա հնչում է համերաշխության յուրօրինակ բանաձև. կարիք չունեցողը թող փնտրի, գնտի կարիք ունեցող ու վճարի իր փոխարեն։

Հարց. իսկ կարիք ունեցողն ուզո՞ւմ է, որ իր փոխարեն իր հարևանը վճարի։

Ածանցյալ հարց. որտե՞ղ է վստահությունը, որ իսկապես կարիք չունեցողը կգնա նման քայլի։

Մեկ այլ հարց. արտակարգ դրության պայմաններում, երբ անորոշությունն ու տնտեսական անկումն արդեն անհերքելի են, ի՞նչ չափորոշիչով է որոշվում, թե ո՞վ ունի պետության փոխանցած աջակցության կարիքը, ով՝ ոչ։
Մի՞թե դա հաշվարկելի է՝ ելնելով բացառապես այն հանգամանքով, թե ով է այս պահին կոմունալները կարողացել վճարել, ով՝ ոչ։

Եվ ի վերջո, վերջին հարցը, հետևու՞մ է արդյոք վարչապետի այսօրվա խոսքերից, որ պետության ապաշնորհ կառավարման մեղքը որոշ ժամանակ անց բարդվելու է այն «կարիք չունեցող» քաղաքացիների վրա, ովքեր «չկամեցան» իրենց կարիքավոր մերձավորին։

Նախադեպը լավը չէ, որովհետև արդեն իսկ շրջանառվում են լուրեր, որ տնտեսական աջակցության ծրագրերից էլ օգտվում են նաև կարիքը չունեցողները։

Հաջորդիվ մասնավոր բիզնեսի՞ց ենք պահանջելու վճարել հարևան տնտեսվարողի պարտավորությունները ...

Լիլիա Ամիրխանյանի ֆեյսբուքյան էջից