Վաղուց լեզուս էսպես «փաթ չէր ընկել»
Իհարկե շատերդ չեք կիսի մեր բերկրանքը, բայց մենք՝ «Ոչ»-ի կողմի իրավաբաններս, իսկապես ուրախ ենք, որ ընդհանուր առմամբ մեզ հաջողվեց տեղամասային հանձնաժողովների անդամների ներգրավումն իրականացնել մեր իսկ մշակած մեխանիզմով՝ հանրությանն ուղղված կոչ, դիմումի ձև, չափորոշիչներ, հայտերի մշակման ալգորիթմ, և այլն։
Անգամ թերի մեխանիզմն ավելի լավ է, քան մեխանիզմի բացակայությունը - միշտ այդպես եմ մտածել։
Բայց այսօր առավոտյան Լոռու մարզից ստացած զանգը մի փոքր խամրեցրեց ուրախությունս։ Հարգելի քաղաքացին իհարկե առաջին դժգոհողը չէր՝ էլի են եղել։ Բայց չեմ զլացել՝ բոլորին մանրամասն բացատրել եմ մեր մեխանիզմը, ներողություն եմ խնդրել, վերջում էլ առաջարկել եմ լինել վստահված անձ։ Մի քանիսն էլ համաձայնել են։
Առավոտյան զանգած քաղաքացին ուշադիր լսեց պարզաբանումս, հետո ասաց՝ որ մեզ դիմել է ցուցակների հանձնման վերջնաժամկետից հետո, ապա շատ քաղցր Լոռվա բարբառով ներկայացրեց վերջնագիր։
— Պարոն Մելիքյան, ես 9 հոգա՛նոց ընտա՛նիք եմ։ Ինչի՞ պիտի Գլոյանց Սուրոն (անունը փոխված է) լի՛նի հանձնաժողո՛վումը, իսկ ես, որ ա՛մբողջ կյանքս ՈՉ եմ եղել՝ չլինեմ։ Բա դա ա՛րդարա՞: Պարոն Մելիքյան, ես 9 հոգա՛նոց ընտա՛նիք եմ։ Եթե ինձ չնշանա՛կեք, իմա՛ցեք ոչ մեկս չենք գնալու ընտրու՛թյան։ Ո՛չ մեկս, պարոն Մելիքյան։
Վաղուց լեզուս էսպես «փաթ չէր ընկել»։
Ռուբեն Մելիքյանի ֆեյսբուքյան էջից
Հետևեք մեզ Facebook-ում