Փաշինյանն առաջարկում է բացի իրենից ոչմեկին չխառնվել Արցախի ընտրություններին...

Փաշինյանի  առաջարկած համազգային կոնսեսուսի վեց կետերից երկրորդը Արցախի ընտրություններին չխառնվելն է: Նա հայտարարում է, որ «...ժողովուրդը և նրա ազատ կամարտահայտությունն իշխանության ձևավորման միակ աղբյուրն է։ Ժողովրդի կամքի աղճատման, աղավաղման ցանկացած փորձ պետք է դիտարկվի որես հակապետական, հակաազգային գործունեություն։ Այս առումով չափազանց կարևոր եմ համարում Արցախի Հանրապետությունում սպասվող նախագահական և խորհրդարանական ընտրությունների անցկացումը ազատ, մրցակցային, ժողովրդավարական միջավայրում և ժողովրդի ազատ կամարտահայտման իրական երաշխիքների ապահովումը։ Հայաստանի Հանրապետությունը, ըստ այդմ, պետք է հանդես գա և հանդես կգա որպես Արցախի ժողովրդի ազատ կամարտահայտման և այդ կամարտահայտման միջոցով լեգիտիմ իշխանության ձևավորման երաշխավոր...»:

Այս խոսքերից հետո նա նույնիսկ հրապարակավ խառնվում է Արցախի գործերին՝ սպառնալով արցախցիներին, թե ում չի կարելի ընտրել: Ինչ է սա, եթե ոչ աննախադեպ փարիսեական քայլ: Ավելին՝  Փաշինյանը ոչ միայն խոսքով, այլև գործով է փորձում միջամտել այդ ընտրություններին: Եվ այս ամենից հետո նա ուզում է, որ իր խոսքերին լո՞ւրջ վերաբերվեն:

Միթե՞ ակնհայտ չէ, որ այս ամենից հետո մարդու արժեզրկված խոսքը դառնում է առ ոչինչ: Միգուցե իր զոմբիների համար դա դեռ կարևոր  խոսք է:  Սակայն ակնհայտ է, որ իր գործողություններից հետ, Արցախում իշխանության  «միակ աղբյուրը ժողովրդի կամարտահայտությունը» չի  լինելու:  Այսինքն՝  Փաշինյանը իր կոնսեսուսային առաջարկի երկրորդ կետի տերը չէ, քանզի արդեն  խախտել է:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան