Ինչո՞ւ Փաշինյանը չցավակցեց Կուտոյանի հարազատներին

Երեկ կատարվեց հերթական ողբերգությունը՝ սպանվեց կամ ինքնասպանություն գործեց երկրի նախկին ԱԱԾ պետ Գեորգի Կուտոյանը: Նա ընդամենը  39  տարեկան էր, քաղաքական ակտիվ գործընթացների մեջ չկար, անձնական մոտիվացիա ինքնասպանության համար նույնպես չէր  նշմարվում: Բացի այդ, դեպքի վայրում ենթադրյալ ինքնասպանվողը հաստատ մոտ 40 փամփուշտ չէր օգտագործի: Իսկ կոնյակի շշի առկայությունը շատ նման էր այն դրվագին, երբ իբր քոչարյանականը փորձում էր կաշառել մարտի մեկից տուժողին՝ ձեռքի հետ խոստանալով, որ «... մոտ ապագայում հեղաշրջում է տեղի ունենալու, և քեզ համար էլ լավ կլինի...» թեմայով: Իսկ  որպեսզի այս «չար ուժի» ներկայացուցիչը իր ամբողջական կերպարով հանդես գա, կողքին հատուկ «թաքնված կամերաների» համար ավտոմատ պիտի ցուցադրեր: Այս պատկերը և սցենարը հատուկ «պողոսների» համար էր:

Նույնն էլ այստեղ,  կոնյակի շիշը  «պողոսների» համար էր նախատեսված, որպեսզի, եթե պիտի «աշխատացվի»  «ինքնասպանության» վարկած, այն համոզիչ լինի:

Սակայն այստեղ արժե վերլուծել, թե ինչ մթնոլորտում եղավ այս ողբերգական դեպքը:

Այս օրերին Փաշինյանի ընտանիքին պատկանող թերթը հանդես է գալիս մի հոդվածով, որում փաստացի մեղադրում է նախկին ԱԱԾ պետ Վանեցյանին, որ նա «... պատրաստվում էր հեղաշրջում իրականացնել երկրում...»:  Սակայն զարմանալիորեն այդ հոդվածին հրաժարվում են արձագանքել նույնիսկ Փաշինյանի քաղաքական թիմակիցները: Հետո, որպես հոդվածին լրացում,  Վանեցյանի հասցեին մեղադրանքներով են հանդես գալիս վարչապետի դուստրն ու աներորդին: Սակայն  նույնիսկ դրանից հետո Փաշինյանի թիմակիցները հրաժարվում են աջակցել իրենց շեֆին: Մամուլում գրվում է, որ ԱԺ «Իմ քայլը» խմբակցությունից  մոտ 20 պատգամավոր ուզում է դուրս գալ: Դրան զուգահեռ սկսվում է խոսել այն մասին, որ Վանեցյանը պատրաստվում է ակտիվ գործողություններ սկսել քաղաքական դաշտում:  Այս ամենին գումարած  նույն ակտիվությամբ սկսում է գործել նաև Ծառուկյանը, ով ունի   մեծ ռեսուրսներ և կուսակակցություն, որը սփռված է երկրով մեկ և պատգամավորական խմբակցություն:

Փաշինյանն ի պատասխան  Ծառուկյանին ավելի քան 50 բիզնես միավորների հաշիվների վրա կալանք է դնում: Սրան գումարած քաղաքական դաշտում սկսում են ծնվել նոր կուսակցություններ, որոնք  կայանում են հենց Փաշինյանի քննադատության հիման վրա: Այս ամենի հետ մեկտեղ ակտիվանում են ՀՀԿ-ականները, Քոչարյանի աջակիցները և դաշնակցականները:

Իսկ այս ամենի ֆոնին կրկին սոցիալական տարբեր շերտերի բողոքները նոր թափ են հավաքում:

Հասկանալի է, որ այս իրավիճակը հաստատ Փաշինյանի համար բարենպաստ չի կարելի համարել: Այսպիսի իրավիճակներում է, որ  կատարվում են դասական տիպի ներքին հեղաշրջումներ: Ի՞նչը կարող է գոնե ժամանակավոր լիցքաթափել իրավիճակը: Կարծում ենք, որ ցանկացած քաղաքագետ գիտի դրա պատասխանը: Վախի մթնոլորտ մտցնելու փորձը  երկրում: Դրա դասական տարբերակը զանգվածային ռեպրեսիաներ իրականացնելն է: Սակայն Հայաստանը ինքնաբավ երկիր չէ, և մանավանդ 21 -րդ դարում այդպիսի գործընթաց չի հանդուրժվի ոչ մեկի կողմից: Եվ այս ամենից հետո կրակում են Կուտոյանի ուղղությամբ: Ավելին,  ցինիկաբար նախազգուշացնում են Վանեցյանին, թե իբր «սևերին է շահավետ դա»: Նույնիսկ հանրության ամենաթերզարգացած հատվածի համար էլ ակնհայտ է, որ այս ամենի նպատակը բոլորին վախեցնելն է՝ սկսած Վանեցյանից և վերջացրած  իշխող ուժի ներկայացուցիչներով:

Սակայն ամենահետաքրքիրն այն է, որ մինչ այս պահը Փաշինյանը չի ցավակցել Կուտոյանի հարազատներին: Տեսնես ի՞նչն է պատճառը: Չ՞է որ Կուտոյանը ոչ մի քրեական գործով չէր անցնում, և ուրեմն  գոնե քաղաքական տեսանկյունից  Փաշինյանի համար ամոթ չէր լինի ցավակցել նրա հարազատներին:

Մեկնաբանությունը թողնենք մեր ընթերցողներին:

Դավիթ Մկրտչյան

Հ.Գ. 1993 թ.-ին ԱԱԾ նախկին տնօրեն Մարյուս Յուզբաշյանի և Գրողների միության նախկին ղեկավարի սպանություններից հետո, 1996 թ.-ին տեղի ունեցած նախագահական ընտրություններում Կարեն Դեմիրճանը ռիսկ չարեց դնել իր թեկնածությունը, միայն այն բանից հետո, 1998 թ.-ին, երբ այդ իշխանությունը   փոխվեց, Դեմիրճանը վերադարձավ քաղաքական կյանք և տպավորիչ արդյունքներ գրանցեց: Կարծում ենք, որ այստեղ ևս զուգահեռներ անցկացնելուց հետո մեկնաբանություններն ավելորդ են: