Արման Բաբաջանյանը հիմա էլ Փաշինյանին առաջարկում է «գործ» սարքել Աղվան Վարդանյանի վրա՞

Մեր ժողովուրդը լավ է հիշում անցյալ դարի 37 թվականի հայտնի դեպքերը: Ցավոք այս կամ այն չափով հանրության մոտ 20-25 տոկոսի պապերը առնչվել են այդ դեպքերի հետ: Երբ այդ խայտառակությունը բացահայտվեց, որոշում կայացվեց այդ դեպքերի «стукач»-ական ցանցը չբացահայտել: Հիմնավորումն այն էր, թե այդ դեպքում հանրության մեջ կարող է առաջանալ հավերժ թշնամանքի մթնոլորտ: Ինչքանով էր ճիշտ կամ սխալ այս թեզն  այսօր իմաստ չունի քննարկել: Քանզի այն վաղուց արդեն դարձել է պատմություն: Սակայն, երբ գործակալական գործ տվող  այս ցանցը հրապարակավ չի պատժվում,  հանրության մեջ առաջանում է այս երևույթին հանդեպ յուրօրինակ հանդուրժողական մթնոլորտ:

Մեր օրերին վերադառնալով կարող ենք հստակ նշել, թե ով կլիներ Արման Բաբաջանյանը, եթե նա գործեր ասենք 2-րդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ գերմանական բանակում: Նա  կլիներ կամ պոլիցայ, կամ էլ համակենտրոնացման ճամբարի դահիճներից մեկը:

Իսկ եթե նա, ասենք,  գործեր պարտիզանների մոտ, ապա վստահ գերմանացիների գործակալը կլիներ: Եթե նա ապրեր ասենք 1937-38 թվականներին Մոսկվայում, ապա կլիներ Բերիայի, Եժովի  կամ Յագոդայի գործակալը: Չէր բացառվի, որ իր այդ «արժանիքների»  համար նրան ընդուներ անձամբ Իոսիֆ Ստալինը: Ինչպես որ այս օրերին նրան ընդունեց ՀՀ նախագահ Արմեն Սարգսյանը:

Մարդու տեսակը չի փոխվում: Պարզապես տարբեր ժամանակներին այդ տեսակները իրենց դրսևորում են ըստ ժամանակի պահանջի:

Նախորդ իշխանության ժամանակ, ինչպես հայտնի է, Արման Բաբաջանյանը իրեն շատ լավ էր զգում: Նույնիսկ իր բնորոշմամբ՝ որպես լրատվամիջոցի տեր «լողանում էր գովազդների մեջ»: Այսօր այդ նույն անձնավորությունը կոչ է անում Փաշինյանին կալանավորել Սերժ Սարգսյանին: Սա ցույց է տալիս այս մարդու իրական տեսակը:

2018-ի ապրիլին նա հեղափոխության գլխավոր ընդդիմախոսներից էր: Հավանաբար, որպեսզի կարողանա շարունակել «լողանալ գովազդների մեջ»: Իսկ այսօր նա հայտ է ներկայացնում «հեղափոխության փրկչի» դեր կատարել: Եվ նույնիսկ դրա համար իր շուրջ է փորձում հավաքել Փաշինյանի իշխանության «բորտից»  դուրս մնացածներին:

Բայց դա էլ է իր համար քիչ. նա պատրաստ է կատարել իշխանության համար ամենաստոր պատվերները: Օրինակ՝ նրան թույլ տվեցին հանդիպել Նաիրի Հունանյանի հետ, որից հետո հայտարարեց, որ պատրաստ է ողջ քաղաքական դաշտի վրա ցեխ շպրտել՝ օգտագործելով Նաիրիի «ցուցմունքները»:  Միաժամանակ նույնիսկ  «հեռանկարային» ակնարկներ փոխանցելով Նաիրիին:

Այս գործարքը ինչ - ինչ պատճառներով չստացվեց: Հիմա էլ փորձում է նույն ոճով՝ «գործ» սարքելու առաջարկով հանդես գալ այս անգամ արդեն Աղվան Վարդանյանի դեմ: Պատճառնել էլ է հայտնի: Աղվանը վերջերս դարձել է  ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի խափանման միջոցը փոխելու պահանջով նրա իրավունքների պաշտպանության հանձնախումբի ղեկավար: Եվ ահա այս փաստը, հավանաբար, խիստ նյարդայանցրել է իշխանությանը: Օգտագործելով դա  Բաբաջանյանը իշխանությանն առաջարկում է  «քրեական գործ» բացել նրա վրա, որպեսզի հանրությունը նկատի այս ամենը և վախենա: Որպես պատրվակ Բաբաջանյանը առաջարկում է քրքրել Աղվան Վարդանյանի նախարար աշխատած ժամանակները:

Եվ այս անձնավորությունը իրեն դիրքավորում է՝  որպես «ժամանակակից, լիբերալ և արևմտամետ» գործիչ:

Իրականում  նա իր բնույթով  շարքային  ստուկաչ է, խառնակիչ և սրիկա: Ով ունակ է իր մոր դեմ ցուցմունք տալ, պատրաստ է մասնակցելու ցանկացած տիպի ստոր արարքների: Սա այն եզակի դեպքերից է, որին հետագայում պիտի պատասխանության ենթարկել իր ստոր գործերի համար:

Իսկ մոր  դեմ ցուցմունք տվողը կարող է նաև պետության դեմ էլ ցուցմունք տալ: Նորմալ, ժամանակակից երկրներում դա կոչվում է «պետական դավաճանություն»:

Խնդիրը նրանում է, որ երբ «չարիքը» չի պատժվում,  հանրության կողմից ընկալվում է որպես «բնականոն իրավիճակ»: Որից հետո, այսպես կոչված, օվերտոնի պատուհանի սկզբունքի համաձայն նմանատիպ երկրներում պետական դավաճանությունը, օտար երկրների հետ համագործակցությունը, սեփական քաղաքացիների վրա 37 թվի օրինակով գործ տալը սկսում է համարվել որպես բնականոն գործընթաց: Որից հետո կարճ ժամանակ անց այդ երկրները կամ կորցնում են իրենց պետականությունը, կամ մասնատվում են, կամ էլ ընդանրապես վերանում են քարտեզից:

Մենք այս շարքից ցավոք հարուստ փորձ ունենք, սակայն մինչ այսօր չենք հասկացել, որ դրա հիմնական մեղավորները ոչ թե արտաքին, այլ ներքին թշնամիներն են եղել:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան