Գյումրիում ապրելը, դեռ գյումրեցի դառնալ չէ, էդ ուրիշ ձև ունի, իրար չխառնե՜ք
Երեկ դեկտեմբերի 7-ն էր և յուրաքանչյուրիս համար սգո, հիշատակի, հիշողությունների, լավ ու վատ մանկության, ապրումների օր էր:
Գյումրին վեր է հառնում, մարդիկ կրկին սկսում են ժպտալ, կյանքը սկսել է ակտիվանալ, ամեն ինչ կարծես ընկնում է իր տեղը: Կարծես ...
Չէ դեռ չի ընկել ու չի ընկնում ...
Ամեն ինչ կվերականգնվի, մարդիկ իրենց բնակարանները կստանան, տնակները կքանդվեն , տանիքները կվերանորոգվեն, փողոցները կարգի կգան ,բայց...
Որտեղ են գյումրեցիները, քիչ են, շաաատ քիչ, կամաց-կամաց տուն են գնում գյումրվա հետ կապ չունեցող մարդիկ: Հա քաղաքը լցվում է, բայց համն ու հոտը չի վերականգնվելու: Գյումրին խասյաթ ունի ու էդ խասյաթը մենակ գյումրեցին է հասկանում, Գյումրին պահանջ ունի ու էդ պահանջը մենակ գյումրեցին կարող է կատարել:
Գյումրիում ապրելը, դեռ գյումրեցի դառնալ չէ, էդ ուրիշ ձև ունի, իրար չխառնե՜ք:
Ես էլ գյումրեցի չեմ, բայց տեսնում եմ թե որքա՜ն և ինչ է պակասում Գյումրու ամբողջական դառնալուն:
Հուսամ, որ գյումրեցիները մի օր կլցնեն Գյումրին իրենցով:
Առանձնահատկությունը մենակ շենքով չէ այլ մարդկանցով:
#ՀետԵկեքԳյումրի
Սոֆյա Հովսեփյանի ֆեյսբուքյան էջից
Հետևեք մեզ Facebook-ում