Արցախը հետզհետե վերադառնում է Ադրբեջանի կազմ, որովհետև Ռև գյուղում մնացել է 83 բնակիչ

Էս ամենինչը Կաֆկայի պատմվածքներից մեկը ոնց որ լինի: Մինչդեռ մի ամբողջ ժողովուրդ որոշում էր, ով ա հող հանձնող, ով ա հող պահող, մի օր զարթնում են ու տեսնում, որ հողերն արդեն վաղուց հանձնվել են ու հանձնողը հենց էդ ժողովուրդն է:

Ասեմ էլ ավելի սարսափելի բան. փաստացի Հակոբյան Աննան ճիշտ էր, իսկ մենք` սխալ: Մեր զինվորները իրոք հանուն ոչնչի են զոհվում: Ով կարա բացատրի, հանուն ինչի՞ է զոհվում Ռևը պահող զինվորը, եթե Ռևում մեկ է մարդ չի ապրում: Չկա մարդ, չկա Ռև:

Ու էս ֆոնին, երբ տեսնում եմ արևմտյան Հայաստանի համար մարտնչող մեր հայրենակիցների հրճվանքը հերթական բանաձևի առնչությամբ, էլ ավելի է խորանում հոգուս մեջի դիսոնանսը: Ո՞վ կարա ինձ բացատրի, ինչո՞վ ա նիսիա Կարսը ավելի լավ, քան նաղդ Ռևը: Ինչու են Կարսը վերադարձնելու համար միլիոններով փող ծախսում, իսկ Ռևն անտեսում: Զուտ, որովհետև հայկական հարցը Թուրքիայի դեմ օգտագործվելիք հարմար գործի՞ք է... է Արցախն էլ ավելի հարմար է, էն տարբերությամբ իհարկե, որ ստեղ մարդիկ չեն սիրում գործիք լինել, իսկ մեր արևմտյան բարեկամները երևում ա գործւք լինելու հետ խնդիր չունեն:

Լավ, ասենք, նախկինում նենգ բռնապետական ռեժիմի պատճառով էիք հող հանձնում, գնում: Անասուն տրամաբանություն է իհարկե, բայց դե դա էր պատրվակը: Հիմա, բա խի՞ չեք ետ գրավում նույն Ռևը... Բաքուն ու Ստամբուլը հլը մի կողմ դնենք, Ռևը ե՞րբ եք հետ գրավելու այ ձեր` Գլենդելներում, Ռաստովներում ու Սարյանի փաբերում ու գինետներում հանգրվանած բազմաչարչար հոգիների ցավը տանեմ: Արցախի մեջտեղում գտնվող Ռև գյուղի կեսը հանձնվել է, վրեքներդ խաբար չկա... ընկել, ինչոր 800 հեկտարի ձեռը գործիք եք դարձել:

Լավ, տո Ռևի հերն էլ անիծած, կարա՞ք գոնե, ասենք, Հրազդանը պահեք, գոնե էն, ինչ մնացելա Հրազդանից:

Արթուր Դանիելյանի ֆեյսբուքյան էջից