Աստանայում Փաշինյանի ու Լուկաշենկոի պայքարում ակնհայտորեն երևում էր Ալիևի ստվերը. Տեսանյութ

Եվ այսպես, երեկ Աստանայում ՀԱՊԿ-ի անդամ երկրների ղեկավարները այդպես էլ ընդհանուր հայտարարի չկարողացան գալ ՀԱՊԿ-ի նոր քարտուղարի թեկնածության հարցում:

Հայկական կողմը պնդել է, որ այդ պաշտոնը պետք է ստանձնի Հայաստանի ներկայացուցիչ, մինչդեռ, Լուկաշենկոն հակադարձել է, նշելով, որ ՀԱՊԿ-ին անհրաժշտ է, նոր լիարժեք թեքնածու, որի գործունեությունը ժամանակավոր բնույթ չի կրի: ԸստԼուկաշենկոյի Հայաստանի նոր ներկայացուցիչը չի հասցնի 1,5 տարվա ընթացքում դառնալ լիարժեք քարտուղար: Ըստ կառույցին մոտ կանգնած դիտորդների, Լուկաշենկոյի տեսակետը կիսում են Ղազախստանի ու Ղրղզստանի ղեկավարները: Ինչ վերաբերվում է Պուտինին, ապա վերջինս հայտնվել է բավականին դժվար վիճակի մեջ: Ավելին, ռուսների առաջարկը՝ այս պաշտոնին թողնել ներկայիս կազմակերպության ղեկավարի պաշտոնակատարին, նույնպես չի ընդհունվել Լուկաշենկոյի ու Նազարբաևի կողմից: Բելառուսն ու Ղազախստանը երկար ժամանակ է, ինչ պայքարում էին այս հարցում ռուսական մենաշնորհի դեմ: Հիշեցնենք, որ Մոսկվայի ներկայացուցիչ Բորդյուժան այս պաշտոնում մնաց մոտ 13 տարի: Եվ ահա Լուկաշենկոն վստահ է, որ այս հարցում իր տեսակետը կդառնա իրականություն, քանզի այս հարցում Հայաստանի դիրքերը անչափ խոցելի են:

Այս միտումը երևաց նաև Նազարբաևի ասուլիսի ընթացքում, երբ նրան հարցրեցին, թե ինչպես է լուծվելու այս խնդիրը, նա բացահայտ նշեց, որ «ՀԱՊԿ-ին պետք է լիարժեք թեկնածու, և դա Բելառուսի ներկայացուցիչը կարող է լինել»: Ճիշտ է, վերջում նա նշեց, որ վերջնական որոշումը կընդունվի դեկտեմբերի 6-ին, սակայն այս հարցի լուծման տրամադրությունները հստակ են:

Սակայն այստեղ հետաքրքիրը այն է , որ Լուկաշենկոյի կողմից այս հարցը զարմանալիորեն շատ հետևողական է դրվում, մինչդեռ դա այն խնդիրը չէ, որ Մինսկը համառություն ցուցաբերի: Մանավանդ, որ Մինսկում միշտ ակնարկել են, որ ռազմական ոլորտում Բելառուսի դերակատարումը շատ համեստ է լինելու և ավելորդ ակնկալիքներ պետք չէ սպասել: Հարց է առաջանում, եթե այդպես է, ապա ինչո՞ւ է այդքան համառ Մինսկը այս իր համար ոչ այդքան կարևոր հարցում: 

Կարծում ենք, որ պատճառը մեկը կարող է լինել: Նրան «խնդրել են» համառ լինել: Պարզ է, թե կարող էր լինել այդ «խնդրողը»:
Եվ նույնիսկ բելառուսական դիտորդներն արդեն չեն կասկածում, որ Լուկաշենկոյի հետևից երևում են Ալիևի ականջները:
Եվ այստեղ է, որ հռետորական հարցադրում է առաջանում, գոնե հասկանո՞ւմ ենք, թե ինքան անխոհեմ ենք գործում, որ մեր իսկ ձեռքերով մենք մեր համար ավելորդ խնդիրներ ենք ստեղծում, որպեսզի հետո փորձենք դրանք հերոսաբար հաղթահարել:
Պարզ չէ՞, որ քայլն անելուց նախ պիտի հաշվենք դրա հնարավոր հետևանքները, հետո դա կատարենք, այլ ոչ թե հակառակը:

Արտակ Հակոբյան