Մարդուն, քաղաքական ուժին ու իշխանությանը ամբախ-զամբախ քլնգելն ու հայհոյելը ոչնչով չեն տարբերվում ամբախ-զամբախ կռապաշտական - օճառագովքից

Մարդուն, քաղաքական ուժին ու իշխանությանը ամբախ-զամբախ քլնգելն ու հայհոյելը ոչնչով չեն տարբերվում ամբախ-զամբախ կռապաշտական - օճառագովքից: Առաջին հերթին պետք է հասկանալ, ճիշտն իմանալ, փաստերին տիրապետել ու հետո նոր՝ լավին լավ ասել, վատին՝ վատ:

Եթե լավն է արվում ու էլի փորձում ես արժեզրկել, «կեղտ» գտնել, բնականաբար անողի կողմից ժամանակի մեջ ձևավորվում է մի մտայնություն, որ ինչ անում ես՝ չի գնահատվում: Ու անողը սկսում է «շան» տեղ չդնել ու անել այն, ինչ մտքով անցնում է: Իսկ երբ տարբերակված մոտեցում ես ցուցաբերում, լավը գնահատում ես՝ այն սկսում է խթանիչ դառնալ:

Երբ վատն է արվում ու մշտապես համախոհների կողմից գովերգվում է, չեն վեր հանվում թերացումներն ու սխալները՝ անողի կողմից ձևավորվում է անսխալականության սինդրոմ, որից հետո նա, ով իր սխալները փաստարկված ցուցադրում է՝ դիտվում է թշնամի ու չկամեցող: Ու հասարակությանը բաժանում է յուրայինների և օտարների, սևի ու սպիտակի:
Հետևաբար, հանրությունն է իշխանության դաստիարակողն ու ապականողը:
Հետևաբար՝ կարևոր է առողջ հանրություն ունենալը:

Արթուր Եղիազարյանի ֆեյսբուքյան էջից