Ո՞վ ինչ շահ է հետապնդում, ինչու՞ է նորաթուխ կառավարությունում նման խառնաշփոթ առաջանում

Բայց, օրինակ, Ռուբեն Վարդանյանը ճիշտ բան ասեց Մոսկվայում Փաշինյանի հետ հանդիպմանը:
«Դուք իրավունք ունեք անել ամեն բան, ինչ կապված է ձեր կազմակերպությունների հետ, բայց եթե դա մասնավոր սեկտորի հետ համատեղ է ստեղծվել, իսկ դուք դրան նույնիսկ չեք հարցնում, այլ տեղեկացնում եք, որ պետք է փակեք, ապա կարծում եմ, որ այդ ձևն առնվազն հարգալից չէ»:

Ու եթե այսպես շարունակվի կարող ենք փաստել, որ ներդրողը ճիշտ է ու արդեն ոչ թե «բնապահպանները» սխալ, այլ կառավարությունը:

Տեսեք ինչ է ստացվում: Հայաստան լուրջ ներդրող է եկել, բայց կառավարության անգործության պատճառով լուրջ վնասներ է կրում, սա տեսնում են մյուս ներդրողները ու մտածում՝ արդյոք արժի ռիսկի դիմել:

Արժի ռիսկի դիմել, երբ, օրինակ, կարող է ստեղծվել մի իրավիճակ, երբ նախարարը պաշտոնապես հայտարարում է, որ բնապահպանական ռիսկեր չկան, իսկ ասենք պաշտոն ստացած մեկը տեսչական մարմնից հայտարարի, որ կա, ինչ է թե մարդը շփոթում է իր պաշտոնից բխող օբյեկտիվության անհրաժեշտությունը սեփական անցյալի սուբյեկտիվության հետ: Խոսքը գնում է Բնապահպանության և ընդերքի տեսչական մարմնի ղեկավար Արթուր Գրիգորյանի մասին:

Ու այստեղ մի շարք հարցեր են գալիս՝ ով է ստում, ով ինչ շահ է հետապնդում, ինչու է նորաթուխ կառավարությունում նման խառնաշփոթ առաջանում ու ամենակարևորը՝ ինչու արդեն երեք ամիս է Փաշինյանի կառավարությունը չի կարողանում լուծել Ամուլսարի շահագործման հարցը, ու եթե չի կարողանում դա լուծել, ինչի հիման վրա է կոչ անում ներդրումներ անել Հայաստանում:

Այսպես որ շարունակվի հայտնվելու ենք հին տաշտակի առաջ:

Առաքել Դավթյանի ֆեյսբուքյան էջից