Անարյուն հեղափոխությունը փառահեղ բան է, բայց ես չգիտեմ, թե էսքան թույնի մեջ ոնց ենք ապրելու

«Սերժի Հայաստանում» ատելություն կար պաշտոնյայի նկատմամբ, հարուստի նկատմամբ, հեշտ ու հանգիստ կարիերա անող ջահելի նկատմամբ, էմլեման դոշին հանրապետականի նկատմամբ, լիքը ուրիշ մարդկանց ու բաների նկատմամբ:

«Նիկոլի Հայաստանում» ատելություն կա էդ բոլորի հետ մեկտեղ տեսակետը չկիսող հարևան-բարեկամի կատմամբ, խելացի, սթափ դատողության նկատմամբ, ազատ խոսքի նկատմամբ, եթե մանավանդ էդ ազատ խոսքում մի թեթև քննադատություն կա առ հեղափոխության առաջամարտիկը:

Եթե դրանք մասնավոր դեպքեր լինեն, էլի ոչինչ, բայց համատարած է:

Եթե ժողովուրդը հաղթեց իշխանությանը, բայց միևնույն է՝ «սիրո հեղափոխության» մեջ հաղթել է ատելությունը:

Ու սա հեշտ հարթվող բան չէ

Սեւակ Հակոբյանի ֆեյսբուքյան էջից