Փաշինյանը պատասխանեց Պուտինին. Հայաստանը հեռանում է ԵԱՏՄ-ից՝ Ենոքավան-Միլան թռիչքով

168.am-ի անդրադարձը.

Նախօրեին «Եվրոնյուզ» հեռուստաընկերության կազմակերպած քննարկման ժամանակ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, թե 2027 կամ 2028 թվականներին Հայաստանի՝ Եվրամիությանն անդամակցության հայտ ներկայացնելը կարող է իրատեսական դառնալ:

Նա, այսպիսով, դիմել է հերթական արկածախնդիր քայլին, որը կարող է նպաստավոր լինել սեփական իշխանության պահպանման տեսանկյունից, և նոր ռիսկեր առաջացնել՝ Հայաստանի համար անվտանգային ու տնտեսական հարթություններում: Ավանտյուրայի հիմքում, ըստ ամենայնի, ընկած է հաջորդ տարի Հայաստանում արտահերթ ընտրություններ անցկացնելու ու դրանից հետո Ալիևի պահանջած նոր Սահմանադրությունն ընդունելու հաշվարկը:

«Ընդդիմության նկատմամբ հանրային ճնշում գեներացնելու» փաշինյանական առաջարկն առանձնապես խանդավառություն չի առաջացրել ոչ հանրության, ոչ էլ նույնիսկ իրեն սատարող պսևդոքաղաքացիական հասարակության շրջանում:

Այսինքն՝ ամեն դեպքում, արտահերթ ընտրությունների հարցը մնում է Փաշինյանի օրակարգում: Իսկ դրա համար անհրաժեշտ է արդեն այսօրվանից «գեներացնել» այն մեծ սուտը, որը նախընտրական շրջանում վաճառվելու է հանրությանը: «Նախկինների», «թալանածը վերադարձնելու» նարատիվներն այլևս նախկին էնտուզիազմը չեն առաջացնում ու հիմա պետք է հորինել պոզիտիվ խաբկանք:

«Միլանում սուրճ խմելու», «20 եվոյով Եվրոպա հասնելու» քարոզչական պատումները զարգացման մեծ հեռանկար ունեն, և եթե այսօր Փաշինյանը հայտարարում է, որ առաջիկա մեկ-երկու տարում Հայաստանը կարող է ԵՄ-ին անդամակցելու հայտ ներկայացնել, ապա մեծ է հավանականությունը, որ արդեն այսօրվանից նախապատրաստվում է «Ենոքավան-Միլան» քարոզչական փուչիկի հիմքը:

Քաղաքական տեսանկյունից սա ամբողջությամբ ավանտյուրա է, քանի որ ԵՄ-ին անդամակցության հայտ ներկայացնելն անգամ ամենաարագացված ընթացակարգով անդամակցություն կարող է դառնալ 1-2 տասնամյակից ոչ շուտ: Բայց ԵՄ-ում Հայաստանին, մեղմ ասած, չեն սպասում և քաղաքավարական ժպիտներով հասկացնում են դա. որևէ մեկը նույնիսկ չի հրավիրում:

Ի տարբերություն ԵԱՏՄ-ի ու Ռուսաստանի, որտեղ ամենևին ոչ քաղաքավարական ժպիտներով սպասում են, որպեսզի Հայաստանն առաջիկա դեկտեմբերին վերջնական դիրքորոշում հայտնի՝ շարունակո՞ւմ է մնալ ԵԱՏՄ անդամ, թե՞ ԵՄ-ին անդամակցելու հարցով հանրաքվե է կազմակերպում: Այդ պահանջը հնչել է ԵԱՏՄ-ի կողմից վերջերս հրապարակված փաստաթղթում, իսկ առաջինն այդ մասին ասել է ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը:

Բրյուսելից, այսպիսով, Փաշինյանը պատասխանել է առաջին հերթին Պուտինին ու ԵԱՏՄ-ին, որը գործականում կարելի է համարել Հայաստանի՝ ԵԱՏՄ-ից դուրս գալու մասին հայտարարություն: Դա կունենա շոշափելի տնտեսական, սոցիալական, հնարավոր է՝ նաև անվտանգային ծանրագույն հետևանքներ՝ սկսած գազի թանկացումից ու ԵԱՏՄ շուկաների փակումից, մինչև անվտանգային պայմանագրերի վերանայում:

Բայց դա հիմա Փաշինյանին պակաս է հետաքրքրում, քան Ադրբեջանի առջև ստանձնած պարտավորությունների կատարման համար արտահերթ ընտրությունների անցկացումն ու ամեն գնով իր իշխանության պահպանումը, որի համար «հես ա դառնում ենք Եվրոպա» քարոզչական փուչիկն ամենաարդյունավետն է թվում:

Այս հարցում Հայաստանի ընդդիմադիր, մտավորական շերտերի պատասխանը, սակայն,  պետք է լինի ոչ թե Եվրոպայի սևացումն ու ԵԱՏՄ-ի, Ռուսաստանի սրբադասումը, ինչպես սովորաբար պատահում է, այլ հասարակությանն ամենօրյա ռեժիմով մատչելի բացատրելը, որ ԵՄ-ին անդամակցությունը որքան էլ ցանկալի ու գայթակղիչ, այդուհանդերձ իրատեսական չէ, տեսանելի ապագայում անհնարինության մակարդակի անիրատեսական: Հակառակ դեպքում՝ նախկինում ծեծված քարոզչական կլիշեներով հանդես գալու պարագայում, իշխանական պրոպագանդան նաև ներկայացնելու է, որ «հինգերորդ շարասյունը» պայքարում է Հայաստանի եվրոպական հեռանկարի դեմ:

Հարություն Ավետիսյան