Բեմական փայլ և քաղաքական խառնարան. «Մանկական Եվրատեսիլի» մեծական դեմքերը

Լրագրող Նարինե Կիրակոսյանի անդրադարձը մանկական «Եվրատեսիլի» մրցույթին.  

«Երեկ Մալթայում կայացած «Մանկական Եվրատեսիլ 2026» երգի մրցույթում Հայաստանի ներկայացուցիչ Նարեի փայլուն հաղթանակը (202 միավոր)՝ BOO! ստեղծագործությամբ, ապահովեց Հայաստանի պատմության մեջ թվով երրորդ հաղթական ակորդը։

Օրինակ այս տարի մրցույթի բեմահարթակ բարձրացան ընդամենը 16 երկրների ներկայացուցիչներ, իսկ Ադրբեջանն ու Խորվաթիան նախորդ տարվա վերադարձից հետո կրկին հրաժարվեցին մասնակցությունից։

Ընդ որում, 2008 թվականից ի վեր առաջին անգամ արձանագրվեց աննախադեպ մի ցուցանիշ. ոչ մի նոր երկիր չդեբյուտեց, և նախկինում հեռացած մասնակիցներից որևէ մեկը չվերադարձավ նախագիծ։

Այս ֆոնին, պետությունների հանրային հեռարձակողների համար աստիճանաբար կորցնում է իր երբեմնի գրավչությունը ահռելի ծախսեր պահանջող ռեալիստական, բեմական-մշակութային միջոցառումների ֆինանսավորումը։

Հենց այդ պատճառով Եվրոպական շատ երկրներ պարզապես հրաժարվում են պետական կամ հանրային բյուջեներից խոշոր գումարներ ուղղել դասական «մեծ շոուներին», երբ ողջ երաժշտական ինդուստրիան արագորեն տեղափոխվում է առավել մատչելի, ցանցային և ալգորիթմային տարածություն։

Թեպետ «եվրատեսիլյան» քվեարկությունը վաղուց վերածվել է փափուկ ուժի և խորհրդանշական աջակցության գործիքի. եվրոպական երկրները, սեփական քաղաքական հաշվարկներից ու դիվանագիտական խաղերից ելնելով, հաճախ «սփոփիչ» կամ «համերաշխության» ձայներ են բաշխում տարածաշրջանային լարվածության մեջ գտնվող պետություններին։

Այնուամենայնիվ, բուն ստեղծագործության երաժշտագիտական քննությունը ցույց է տալիս, որ «BOO!» երգը, որը հայերենի և անգլերենի սինթեզ էր, կառուցված էր կոմերցիոն փոփ ժանրի ագրեսիվ ու դինամիկ կանոններով։

Ես ի դեպ Նարեի ու իր երգի մասին իմացա զարմուհիներիս շնորհիվ, որոնց կարծիքը կարևորել եմ։

Ուրեմն, վոկալ տեխնիկայի տեսանկյունից Նարեն ցուցադրեց շնչառության ճիշտ վերահսկողություն և արագ խորեոգրաֆիայի պայմաններում պահպանեց ինտոնացիոն կայուն գիծը։ Սակայն երգն իր կառուցվածքով հիմնված էր կարճ, ռիթմիկ «hook»-երի վրա, ինչը որոշակիորեն ստվերում էր կատարողի տեմբրային-գեղարվեստական խորությունը՝ այն փոխարինելով վիզուալ էներգիայով։

Մրցույթում 2-րդ տեղը զբաղեցրեց Իսպանիայի ներկայացուցիչ Լուկաս Պաուլանոն («Cuore Bello», 184 միավոր), իսկ 3-րդ տեղը՝ Ֆրանսիայի ներկայացուցիչ Ալեքը («Comment Tu Vas ?», 165 միավոր), ով, ի դեպ, հաղթել էր պրոֆեսիոնալ ժյուրիի քվեարկությունում։

Ինչպես սկզբում նշեցի, մրցույթն առաջին անգամ անցկացվում էր Մալթայում՝ Տա-Կալի քաղաքի «Malta Fairs & Conventions Centre» արենայում։

Եվ մենք իրավունք ունենք ասել, որ արտաքին քաղաքական շոուների վրա հսկայական միջոցներ ծախսելը՝ հանուն կարճատև վարկանիշի և եվրոպական մայրաքաղաքների ժամանակավոր սիմպատիայի, ռազմավարական առումով անհեռատես քայլ է։

Եթե այդ ֆինանսական աղբյուրներն ուղղվեին տեղական երաժշտական դպրոցների վերազինմանը, դասավանդման մեթոդների թարմացմանն ու մանկավարժների վերապատրաստմանը, կրթությունը անվճար դարձնելուն, Հայաստանը կձևավորեր ոչ թե արտաքին քաղաքական կոնյունկտուրայից կախված պատահական հաջողություններ, այլ ինստիտուցիոնալ երաժշտական համակարգ։

Մի համակարգ, որն ի վիճակի կլիներ ծնել ինքնաբավ, բարձր մակարդակի տաղանդներ՝ առանց պետական բյուջեի անհամաչափ ծախսումների և քաղաքական ողորմածությունների ակնկալիքի»։

Նկարը՝ Հ1 ի էջից