Ավագանին պետք է զբաղվի համայնքի խնդիրներով, այլ ոչ թե դառնա գործիք կառավարության կողմից Եկեղեցու դեմ սկսված արշավում

«Վաղարշապատ համայնքի ավագանու հոկտեմբերի 5-ի նիստի օրակարգում Արմավիրի մարզի Վաղարշապատ համայնքի ղեկավար Արգիշտի Մեխակյանն առաջարկում է Արմավիրի թեմի առաջնորդ Տ. Սիոն արքեպիսկոպոս Ադամյանին շնորհել Վաղարշապատի համայնքի պատվավոր քաղաքացու կոչում։

ՀՀ գործող վարչապետի կողմից հրահրված Հայ Առաքելական եկեղեցու ներսում առկա սուր տարաձայնությունների պայմաններում դրա կողմերից մեկի հետ հրապարակայնորեն նույնականացվող Արմավիրի թեմի առաջնորդ Տ. Սիոն արքեպիսկոպոս Ադամյանին պատվավոր քաղաքացու կոչում շնորհելն անընդունելի է։

Նախաձեռնությամբ հանդես եկող ավագանու քաղաքական մեծամասնությունն՝ Արգիշտի Մեխակյանի գլխավորությամբ, պարտավոր է հստակ պատասխանել հարցին․ արդյո՞ք պատվավոր կոչումը շնորհվում է տվյալ անձին՝ համայնքին մատուցած բացառիկ ծառայությունների համար, թե՞ համայնքի ներկայացուցչական մարմինը փաստացի ներգրավվում է Հայ Առաքելական եկեղեցու դեմ կառավարության կողմից սկսված արշավին։

Պատվավոր քաղաքացու կոչման շնորհումը համայնքի պաշտոնական գնահատականն է, որը տրվում է հանրային մարմնի որոշմամբ։ Հետևաբար, եկեղեցական սուր հակամարտության պահին նման կոչման շնորհումը կարող է ունենալ շատ ավելի լայն քաղաքական և հանրային հետևանքներ, քան սովորական պարգևատրումը։

Եկեղեցու ներքին կազմակերպչական և կարգապահական հարցերի լուծման առաջնային իրավասությունը պատկանում է հենց եկեղեցական համայնքին, այլ ոչ թե պետական կամ տեղական իշխանություններին։

Եթե այսօր ավագանին պաշտոնական կոչումների և իր հանրային հեղինակության միջոցով դիրքավորվում է Հայ Առաքելական եկեղեցու ներքին հակադրության հարցում որպես կողմ, վաղը մեկ այլ պետական կամ տեղական մարմին կարող է նույն տրամաբանությամբ որոշել, թե որ հոգևորականն է արժանի պետական աջակցությանը, որ եկեղեցական դիրքորոշումն է իր համար ընդունելի, իսկ որը՝ ոչ։

Այսպիսով, իշխող ՔՊ խմբակցությունը պարտավոր է հրապարակայնորեն ներկայացնել, թե տվյալ անձի կոնկրետ որ աշխարհացունց ծառայություններն են համայնքին հիմք հանդիսանում պատվավոր քաղաքացու կոչում շնորհելու համար, և ինչով է հիմնավորվում հենց այս պահին այդ որոշման ընդունման անհրաժեշտությունը։

Եթե այդպիսի հստակ և համայնքային շահից բխող հիմնավորում չկա, ապա ողջամիտ հարց է առաջանում․ արդյո՞ք տեղական ինքնակառավարման մարմինը ներքաշվում է մի գործընթացի մեջ, որը հակասահմանադրական է և որով համայնքը ներքաշում են Եկեղեցու դեմ ընթացող, ադրբեջանական նարատիվին համահունչ վարկաբեկման ու հեղինակազրկման անօրինական արշավի մեջ։

Պետական և տեղական իշխանությունների պարտականությունը նման իրավիճակներում որևէ կողմին աջակցելը չէ։ Նրանց պարտականությունը սահմանադրական չեզոքություն պահպանելն է։

Կառավարության կողմից հրահրված Եկեղեցու պառակտման փորձերի հետևանքները պետք է հանգուցալուծվեն եկեղեցու ներսում` եկեղեցու կանոնական իրավունքի շրջանակում՝ առանց կողմնակի միջամտության։

Ավագանին պետք է զբաղվի համայնքի խնդիրներով, այլ ոչ թե դառնա գործիք կառավարության կողմից Եկեղեցու դեմ սկսված արշավում»։