ԵԽԽՎ զեկույցն ուղղակի վիրավորանք է ՀՀ նկատմամբ. Արմեն Բաղդասարյան

Խորհրդարանական ընտրությունների վերաբերյալ ԵԽԽՎ զեկույցն իշխանական պատգամավորները ներկայացրին որպես իրենց օգտին արված հայտարարություններ ու գնահատականներ, իսկ ընդդիմությունը այն որակեց որպես իր աշխատանքի արդյունք։ Ինչի՞ մասին էր այս զեկույցն իրականում։

Քաղաքագետ Արմեն Բաղդասարյանը  Panorama.am-ի հետ զրույցում գընդգծեց՝ հարցը պետք է դիտարկել Հայաստանի Հանրապետության տեսանկյունից։ 

«Եթե մի կողմ դնենք դիվանագիտական բառապաշարը, առաջին տպավորությամբ այդ զեկույցն ուղղակի վիրավորանք էր Հայաստանի Հանրապետության դեմ։ Այնտեղ գրված է՝ ՀՀ իշխանությունն ունի կասկածելի լեգիտիմություն»,-ասաց քաղաքագետը։

Հիշեցնենք, որ զեկույցում անդրադարձ կա քաղաքացիական ծառայողների նկատմամբ ճնշումներին, վարչական ռեսուրսի օգտագործմանը, ԿԸՀ-ի կողմից երեք տեղամասերի արդյունքների չեղարկմանը, ընտրությունների նշանակումից հետո Ընտրական օրենսգրքի փոփոխությանը և այլն։

Փորձագետն ուշադրություն է հրավիրում նաև ընդդիմության նկատմամբ վերաբերմունքին․ «Ընդդիմությունը համարյա բաց տեքստով ներկայացվում է որպես օտարերկրյա գործակալական ցանց։ Ստացվում է, որ ունենք կասկածելի լեգիտիմություն ունեցող իշխանություն և օտարերկրյա գործակալական ցանց հանդիսացող ընդդիմություն։ Այսինքն՝ պետություն գոյություն չունի։ Սա իսկապես վիրավորանք է Հայաստանի՝ որպես ինքնիշխան պետության նկատմամբ»,-ասաց Բաղդասարյանը։

Այլ հարց է, թե ինչու է ԵԽԽՎ-ն նման զեկույց ներկայացրել։ Ըստ քաղաքագետի՝ ուղերձը հետևյալն էր․ կառույցն արձանագրում է բոլոր խնդիրները, սակայն պատրաստ է այս իշխանություններին քաջալերել ու աջակցել այն պայմանով, որ Հայաստանը շարունակի իր արևմտամետ։

«Նաև թաքնված սպառնալիք կար․ եթե Հայաստանը չշարունակի այդ կուրսը, այդ բոլոր փաստերն արձանագրված են, և հարկ եղած դեպքում դրանք կօգտագործվեն»,- ավելացրեց Բաղդասարյանը։

Քաղաքագետը նշում է, որ ԵԽԽՎ-ն այս ընտրությունը ներկայացնում էր որպես աշխարհաքաղաքական բախում Արևմուտքի և Ռուսաստանի միջև, և պետք է հստակ արձանագրել՝ ԵԽԽՎ-ն անկողմնակալ չէ, այն կողմերից մեկն է՝ որպես հավաքական Արևմուտքի ներկայացուցիչ։

Ըստ փորձագետի՝ արևմտյան գործընկերները, հանձինս ԵԽԽՎ-ի, իրագործում են «բլիթի և մտրակի» քաղաքականություն, և սա պետք է ընկալել որպես այդ ոճի խոստումների մաս, որպեսզի իշխանությունները շարունակեն ընտրված կուրսը։ Այդուհանդերձ, այս քաղաքականության խրախուսումը չի նշանակում, որ ԵՄ-ն ու նրա ինստիտուտներն իսկապես պատրաստ են ընդունել Հայաստանն իրենց «քաղաքական ընտանիք»։