«Խաղաղության» դայակը

Նախ՝ Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև խաղաղություն գոյություն չունի։ Բաքվից հնչող սպառնալից ու ամբիցիոզ հայտարարությունները դրա վառ վկայությունն են։ Ալիևի բառապաշարը ամենևին էլ խաղաղության բառապաշար չէ, նրա բառապաշարը կապիտուլացված երկրին նվաստացնելու, խեղելու ու ունեզրկելու մասին է։ Կրակոցների բացակայությունը դեռ խաղաղության ցուցիչ չէ։
Խաղաղության բառամթերքի օգտագործումը իրականում միտված է հայ ժողովրդի զգոնությունը թմրեցնելու համար։

Իսկ եթե մի բան գոյություն չունի, հետևաբար գոյություն չունեցողը պաշտպանելու ու խնամելու կարիք էլ չկա։ Ամերիկյան հայտնի ֆիլմ կա՝ «Հիմարը և ավելի հիմարը», որտեղ մի կույր երեխա շոյում ու խնամում է սատկած թութակին։ Փաշինյան Նիկոլի կողմից «խաղաղության» խնամքը մոտավորապես սատկած թութակ խնամելու պատմությունն է։

Ալիևն իր հռետորաբանությամբ պարզ ասում է, որ ինքը պատրաստ չէ տարածաշրջանում Հայաստանն ընդունելու որպես ինքնուրույն գործոն։ Այս փուլում Ալիևը կտրուկ գործողությունների դիմելու կարիք չունի․ Նիկոլ Փաշինյանը հետևողականորեն բավարարում է նրա առաջադրած պահանջները՝ գոյություն չունեցող խաղաղությունը խնամելու շղարշի ներքո։

Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների փլուզումը, էներգետիկ ու տնտեսական կապերի խզումը առանցքային նշանակություն ունեն Ադրբեջանի նպատակների իրագործման ճանապարհին։ Իրականում Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների ապամոտնաժման թիվ մեկ շահառուն Ադրբեջանն է։ Դրանից հետո Հայաստանի վասալացումը դառնում է տեխնիկական խնդիր»։