Ինչո՞ւ սա հնարավոր դարձավ

«Բաքուն ամբողջ աշխարհի աչքերի առաջ բեմադրում է հայկական ժառանգության նուրբ ծաղր. հին հայկական եկեղեցիները հայտարարվում են «կովկասյան-ալբանական», հայկական արձանագրությունները ջնջվում են, իսկ պատմությունը վերաշարադրվում է հենց արտասահմանյան դիվանագետների այցելությունների ժամանակ։
Սակայն կա մի հարց, որը պետք է տալ այսօր, ոչ միայն Բաքվում։ Ինչո՞ւ սա հնարավոր դարձավ»,- գրել է «Արցախի զբոսաշրջության և մշակույթի զարգացման գործակալություն» ՀԿ  նախագահ Սերգեյ Շահվերդյանը՝ անդրադառնալով արտասահմանյան դիվանագետների այցին օկուպացված Արցախ։

Նա իր բարձրացրած հարցին տվել է պատասխան. «Որովհետև միջազգային հանրությունը տեսնում է պաշտոնական Երևանի գրեթե լիակատար անտարբերությունը հայ բնակչության, ժառանգության և պատմական հիշողության պաշտպանության հարցում։

Որովհետև Հայաստանի խորհրդարանի անդամները արդարացնում են Ստեփանակերտում երկու հայկական եկեղեցիների ոչնչացումը՝ այն անվանելով «Ադրբեջանի ներքին գործեր», այդպիսով փաստացի Բաքվին թույլտվություն տալով ջնջել հայկական հետքը։

Քանի որ ՀՀ Կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարությունը չի իրականացնում հետևողական հանրային և միջազգային արշավ՝ Ադրբեջանի վերահսկողության տակ մնացած մոտ 30 թանգարանների թանգարանային հավաքածուները վերադարձնելու համար: Ավելին, կորած հավաքածուները գոնե փաստաթղթավորելու և պահպանելու փորձեր կատարող հանրային նախաձեռնությունները չեն ստանում անհրաժեշտ պետական ​​աջակցությունը:

Քանի որ Մատենադարանը հրապարակավ չի պահանջել վերադարձնել Գանձասարի մասնաճյուղում հայ բնակչության էթնիկ զտումներից հետո մնացած մոտ 1000 ցուցանմուշները:

Որովհետև Հայաստանի մարդու իրավունքների պաշտպանը բավականաչափ հստակ հրապարակային դիրքորոշում չի արտահայտում Արցախի ավանդական հայկական բնակավայրերում համակարգված վերաբնակեցման և ժողովրդագրական փոփոխությունների վերաբերյալ։

Որովհետև պաշտոնական Երևանն ինքը լռում է այն փաստի մասին, որ անկախության երեսուն տարիների ընթացքում հայկական կողմը Շուշիում վերականգնել է երեք մզկիթ, բայց միայն երկու եկեղեցի։

Որովհետև Հայաստանի պաշտոնյաներն իրենք են վերարտադրում Բաքվի «օկուպացիայի» մասին տերմինաբանությունը՝ գործնականում հրաժարվելով իրենց պատմական և քաղաքական փաստարկներից և դրանով իսկ թուլացնելով Հայաստանի դիրքերը միջազգային տեղեկատվական տարածքում։

Հենց սա է պատճառը, որ այսօր օտարերկրյա դիվանագետները կարող են անվտանգ գալ Գանձասար, լսել «կովկասյան ալբանական» ժառանգության մասին էքսկուրսիաներ և լուսանկարվել այն հուշարձանների առջև, որոնց պատմությունը վերաշարադրվում է իրենց աչքերի առաջ։

Երբ պետությունն ինքն է հրաժարվում հետևողականորեն պաշտպանել իր ժողովրդին, նրանց սրբավայրերը և նրանց պատմական հիշողությունը, մյուսները ստանում են ազդանշան, որ այդ հիշողությունը կարող է ջնջվել առանց լուրջ հետևանքների։

Մշակութային ցեղասպանության օրինականացումը սկսվում է ոչ միայն Բաքվից։

Այն հնարավոր է դառնում այնտեղ, որտեղ Երևանը լռում է»։