Լուգանսկի հայ համայնքի հայտարարությունն՝ ի պաշտպանություն Անդրանիկ Թևանյանի

Ես ցանկանում եմ խոսել ոչ թե քաղաքական կարգախոսների, այլ այն ամենի մասին, ինչ տեսել եմ անձամբ։

Անդրանիկ Թևանյանը այցելել է Լուգանսկ, բազմիցս աջակցել է հայ համայնքին։ Նա հանդիպել է մեր հայ համայնքի ներկայացուցիչների հետ, հետաքրքրվել մարդկանց կյանքով, ընտանիքների խնդիրներով և երեխաների կարիքներով։ Նա բերել է մարդասիրական օգնություն և դեղորայք, որոնք փոխանցվել են իսկապես դրանց կարիքն ունեցող մարդկանց։

Թևանյանը չէր մոռանում նաև երեխաների մասին։ Մեր համայնքին նա փոխանցել է հայկական այբբենարաններ՝ հասկանալով, թե որքան կարևոր է պահպանել մայրենի լեզուն և մշակույթը այն երեխաների շրջանում, ովքեր ապրում են Հայաստանից հեռու։

Մեզ համար դրանք պարզապես գրքեր կամ ուղղակի մարդասիրական օգնություն չեն։ Դրանք կոնկրետ քայլեր են այն մարդու կողմից, ով չի մոռացել Լուգանսկի հայերին։

Հենց այդ պատճառով այսօր ես հարց եմ ուղղում Հայաստանի գործող իշխանություններին. ինչո՞ւ քաղաքական տարաձայնությունները պետք է վերածվեն նման խորը հակասության և առճակատման։

Մենք կարող ենք ունենալ տարբեր քաղաքական հայացքներ, աջակցել տարբեր մարդկանց և բանավիճել միմյանց հետ։ Սակայն մենք չպետք է դառնանք միմյանց հանդեպ թշնամանք տածող մարդիկ։ Հայ ժողովուրդն առանց այդ էլ բավականաչափ ցավ ու կորուստ է ապրել, որպեսզի քաղաքական հակասությունները մեզ ևս մեկ անգամ բաժանեն։

Ես որևէ մեկին կոչ չեմ անում խախտել օրենքը և չեմ պնդում, որ որևէ մեկը պետք է լինի օրենքից կամ պատասխանատվությունից վեր։ Սակայն կարծում եմ, որ արդարությունը, օբյեկտիվությունը և մարդկային արժանապատվությունը պետք է վեր լինեն քաղաքական պայքարից։

Ես Անդրանիկ Թևանյանին ճանաչում եմ ոչ միայն որպես քաղաքական գործչի։ Ես ճանաչում եմ իրեն որպես մարդ, ով այցելել է մեզ՝ Լուգանսկ, օգնել է մարդկանց, բերել է դեղորայք, աջակցել է մեր համայնքին և մտածել է մեր երեխաների մասին։

Եվ այդ պատճառով այսօր ես պարզապես չեմ կարող լռել։

Մենք հիշում ենք բարությունը։ Մենք հիշում ենք օգնությունը։ Մենք հիշում ենք նրանց, ովքեր չեն մոռացել մեզ։

Եվ մենք համարում ենք մեր իրավունքը բացահայտորեն ասել այդ մասին։

Լուգանսկի հայ համայնքի անունից իմ մարդկային աջակցությունն եմ հայտնում Անդրանիկ Նորիկի Թևանյանին։

Մեզ պետք չեն նոր բաժանումներ։ Մեզ անհրաժեշտ են հարգանք, արդարություն և հայ ժողովրդի միասնություն։