Բուհական համակարգի գերքաղաքականացումը փակուղի է. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Պարկեշտ իրավագետների մեծ մասը, միանգամայն սպասելիորեն, բուռն արձագանքեց տեղեկությանը, որ ԵՊՀ իրավագիտության ֆակուլտետի նախկին դեկան, պրոֆեսոր Գագիկ Ղազինյանը ծանուցվել է, որ Երևանի պետական համալսարանը նրա հետ չի երկարացնի աշխատանքային պայմանագիրը. նա կազատվի դասախոսի աշխատանքից:

Շատերն իշխանությունների այդ քայլը բնորոշում են որպես խայտառակություն: Ու դժվար է նրանց հետ չհամաձայնելը: Ի վերջո, խոսքը ԵՊՀ իրավաբանականի իրական լեգենդ, խորհրդանիշ ընկալվող պրոֆեսորի մասին է, որի գիտամանկավարժական ուղին կես դարից ավելի է: Ճանաչված գիտնականի ու հարգված դասախոսի մասին է, որին ցանկացած նորմալ համալսարան կցանկանար տեսնել իր իրավագիտության ֆակուլտետում, պատիվ կհամարեր նման մասնագետ ունենալը:

Ու բոլորին ակնհայտ է, որ Գագիկ Ղազինյանի հանդեպ նման մանրախնդիր քայլ կատարվել է զուտ քաղաքական պատճառներով: Նրա որդին «Ուժեղ Հայաստանի» ներկայացուցիչներից է:

Բայց հարցը նույնիսկ զուտ Գագիկ Ղազինյանի անձը չէ: Ավելի ճիշտ, ընդհանրապես անձերի հարցը չէ հիմնականը: Մանավանդ, որ սա առաջին դեպքը չէ, որ քաղաքական շարժառիթներով մարդուն հեռացնում են դասախոսական աշխատանքից, չեն երկարաձգում պայմանագիրը: Օրինակներ էլի կարելի է բերել՝ հիշելով թեկուզ իրավապաշտպան Ռուբեն Մելիքյանի հետ կատարվածը: Անգամ մի ամբողջ ամբիոն լուծարեցին (արտասահմանյան գրականության), քանի որ… ամբիոնի վարիչը ընդդիմադիր հայացքներ ունի: Ու միայն «Մայր բուհը» չէ: Առհասարակ, բուհական համակարգը, հատկապես վերջին՝ ՔՊ իշխանության ժամանակշրջանում, դարձել է գերքաղաքականացված, բուհերում դասախոսելու կամ աշխատելու «ներքին կանոն» է դարձել Փաշինյանի հանդեպ լոյալություն ցուցադրելը, առնվազն չքննադատելը (ինչպես կարելի է նման իշխանությանը քննադատել):

Նկատենք. այս ամենն արվում է մի գործչի կողմից, որը, երբ ընդդիմադիր էր, անդադար խոսում էր բուհերի կուսակցականացվածությունից՝ նկատի ունենալով այն ժամանակվա իշխող կուսակցությանը: Պարզվում է՝ ՔՊ-ն ու Փաշինյանը ոչ թե այդ երևույթից էին դժգոհ, ոչ թե բուն երևույթն էին անընդունելի համարում, այլ այն, որ այդ ամենը իրենք չեն անում:

Հիմա անում են: Բայց բուհերի քաղաքականացումը, իսկ հիմա արդեն՝ գերքաղաքականացումը փակուղի է: Դա ոչ մի տեղ չի տանելու: Ու արդյունք էլ չի տալու: Հանրագումարում մնալու է միայն ամոթը այն բանի համար, որ նման հետամնաց հալածանքներ են եղել: