Փաշինյանը փորձում է Հայաստանում ձևավորել վախի մթնոլորտ, ստալինյան ռեժիմ՝ 37 թվականի տեսքով, որպեսզի կարողանա պահպանել կեղծված ընտրության իր արդյունքները

Երեկ հիսուն հայտնի մտավորականներ բաց նամակով հանդես եկան՝ ի պաշտպանություն Անդրանիկ Թևանյանի և մյուս քաղբանտարկյալների։

Սույն փաստը վկայում է այն մասին, որ Փաշինյանին դեռ չի հաջողվել երկրում հաստատել վախի այնպիսի մթնոլորտ, որպեսզի մարդիկ վախենան իրենց տեսակետներն հայտնեն։

Իսկ քանի դեռ նման իրավիճակը պահպանվում է, Փաշինյանի ռեժիմը չի կարող իրեն ապահով զգալ, ինչպես որ չի կարող իրեն ապահով զգալ ցանկացած բռնապետական ռեժիմ, եթե երկրում դեռ պահպանվում է խոսքի ազատությունը։

Հիշենք, որ ԽՍՀՄ–ի փլուզումը սկսվեց գորբաչովյան «գլասնոստից», երբ թույլ տրվեց մարդկանց ազատ արտահայտել իրենց մտքերը։

Դրանից հետո սկսվեցին ազգային–դեմոկրատական  ազատագրական շարժումներ, որի ճնշման տակ չդիմացավ կոմունիստական ավտորիտար ռեժիմը  և փլվեց։

Նույն ճակատագրին արժանացան 20–րդ և 21 դարի մյուս  բոլոր ավտորիտար ռեժիմները, Իսպանիայում, Պորտուգալիայում, իսկ հետո նաև Արևելյան Եվրոպայի կոմունստական ռեժիմները գնացին այդ նույն ճանապարհով։

Մեր ժամանակներում, մեր հարևան Վրաստանում մենք ականատես եղանք, թե ինչպես փլուզվեց Սաակաշվիլու անմարդկային ռեժիմը, որի կառավարման տարիներին ավելի քան 200 հազար մարդ բանտերով անցան, հարյուրավոր քաղբանտարկյալներ տանջամահ եղան։

Ցավոք, Հայաստանը չկարողացավ խուսափել Վրաստանի այս փորձից և հիմա իր ավտորիտար շրջանն է մտնում առավել վտանգավոր դրսևորումներով։

Բանն այն է, որ Վրաստանը չուներ արտաքին այնպիսի թշնամիներ, որոնք կարող էին օգտվել Սաակաշվիլու ռեժիմի հետևանքներից։

Հայաստանն այդ առումով տարբերվում է, և Փաշինյանի ռեժիմը մազից է կախված։

Բացի այդ, Սաակաշվիլու ռեժիմի ներքին բովանդակությունը կրում էր ազգայնական բնույթ, ինչը ավտորիտար ռեժիմների գաղափարոխության գլխավոր հենքերից է։

Փաշինյանի ավտորիտարիզմը չունի այդ բաղադրիչը, նրա միակ հենարանը դրսի հայտնի կենտրոնների աջակցությունն է, որոնք Հայաստանին փորձում են դարձնել մանրադրամ՝ Ռուսաստանի և Իրանի դեմ։

Սակայն Հայաստանի դիրքն այն աստիճանի է անկայուն, որ ցանկացած պահի այս իրավիճակը կարող է փլվել։

Սա հասկանում է նաև Փաշինյանը և այդ պատճառով էլ վախերի մեջ է ապրում՝ գրեթե բոլոր կողմերից վտանգներ տեսնելով։

Նրա միակ հենարանը երկրի ներսում  մնացել է իր ռեպրեսիվ ապարատը։ Դրսից նա ստացել է ինդուլգենցիա՝ ցանկացած գործողություններ կատարել իր հակառակորդների դեմ։

Սակայն դրա դիմաց նրանից պահանջում են վճարել աշխարհաքաղաքական գին, իսկ դա, իր հերթին, իր ռեժիմին թշնամի է դարձնում Ռուսաստանին։

Վերջինս արդեն անցել է կոնկրետ գործողությունների։

Խնդիրն այն է, որ շարքային քաղաքացիները ավելի ու ավելի են իրենց զգալու անորոշ վիճակում, ինչը էլ ավելի անկայուն է դարձնելու Փաշինյանի վիճակը։

Այս իրավիճակում Փաշինյանը հայտնվելով, շախմատային լեզվով ասած՝ պատային վիճակում, սկսում է նյարդայնանալ և սխալը սխալի  հետևից կատարել։

Նրա միակ փրկությունն այն է, որ նրա հիմնական քաղաքական մրցակիցը նույնպես չունի այս իրավիճակից ելքի գործողության ծրագրեր։

Այս տեսանկյունից Փաշինյանն ստացել է գործելու լրացուցիչ ժամանակ, սակայն նրա բոլոր գործողությունները վերջնաարդյունքում ի վնաս իրեն են կատարվում։

Սա է իրականությունը։

 Դավիթ Մկրտչյան
Zham.am