Կա՛մ մենք միասնական ճամբարով պայքարալու ենք երկրի ու սկզբունքների համար, ունենալով տարբեր հայացքներ, կա՛մ մեզ առանձին-առանձին տարբեր եղանակներով լռեցնելու են

Ռեժիմի պոպուլիզմն արդեն արժեքազրկվում է անգամ ամենամիամիտ մարդկանց համար:

Անդրանիկ Թևանյանին մեղադրում են լրտեսության մեջ: Մի կողմ դնենք, որ մեղադրանքում որևէ հիմնավոր գործ չկա, բայց քիչ թե շատ տրամաբանող մարդկանց համար պարզ է, որ Հայաստանում չկա ոչ մի պետական գաղտնիք, որից տեղյակ չլինեն ոչ ռուսները, ոչ ադրբեջանցիները, ոչ ամերիկացիները: Ցուցակը կարող ենք շարունակել: Եթե կա պետական որևէ գաղտնիք, ապա այն գաղտնիք է Հայաստանի բնակչության համար:

Անուշ Սեդրակյանը դասախոս է, հրապարակախոս, ով ընտրությունների ժամանակ քաղաքական հայտ է ներկայացրել: Այդ պատճառով լուծարում են արտասահմանյան գրականության ամբիոնը, որի վարիչն Անուշն է: Սա արդեն տոտալիտար համակարգին բնորոշ գործելաոճ է:

Արթուր Օսիպյանին ձերբակալել էին, որովհետև նախ՝ արցախցի է, իսկ ռեժիմը ատում ու վախենում է արցախցիներից, երկրորդ՝ համարձակվել է բռնապետին հրապարակայնորեն մեղադրանք ներկայացնել:

Ալեն Ղևոնդյանին զրկել են հրապարակային խոսքի իրավունքից: Սա արդեն նոր երևույթ է, որը փաստում է, որ բռնակալության պոպուլիզմի պաշարն ավարտվել է և ԽՈՍՔՆ արդեն իրենց գլխավոր թշնամին է:

Մենք բոլորս տարբեր ենք, բայց մեզ ձերբակալում են, զրկում են խոսքից ու դա վերաբերվում է մեզանից ցանկացածին: Կա՛մ մենք միասնական ճամբարով պայքարալու ենք երկրի ու սկզբունքների համար, ունենալով տարբեր հայացքներ, կա՛մ մեզ առանձին-առանձին տարբեր եղանակներով լռեցնելու են, մինչև բռնատիրությունն սպառի բռնակալության համար անհրաժեշտ երկրի վերջին ռեսուրսներն, այդ ժամանակ արդեն պետականությունն էլ կավարտվի»: