Երաշխավորված խաղաղություն VS Երաշխավորված պատերազմ

Խաղաղության թեմայով սրանք վախ են տարածում ու շոու անում։

• Պատերազմի ագռավները խաղաղության աղավնու կերպարի մեջ են մտել:

• Հայաստանը դարձրել են դոշի «բրոշկա» ու Ալիևի անվան խաղաղություն են քարոզում:

• Ալիևը «պայթեցրեց» ուրախ ավտոբուսը՝ հայ ժողովրդին անկեղծորեն ասելով, որ հիմա չի կրակում, որպեսզի Հայաստանի օրվա իշխանությանը օգնի վերարտադրվել, որից հետո մեր երկրի տարածքային ամբողջականությունը կարող է չճանաչել:

Ոչ թե խաղաղությունն է անվտանգության երաշխիքը, այլ ճիշտ հակառակը՝ անվտանգության ապահովումն է բերում խաղաղության:

Մեր պատկերացրած երաշխավորված խաղաղությունը հետևյալ բաղադրիչների վրա է հիմնված՝

1․Հայկական բանակի վերականգնում և պրոֆեսիոնալ զինված ուժերի ձևավորում

Մեր երկրի անվտանգության ապահովման կարևոր և թիվ մեկ բաղադրիչը հայկական բանակն է:

-Առաջիկա 5 տարում Հայաստանի բանակը կհամալրվի ժամանակակից զինանոցով, կզարգացնենք տեղական ռազմարդյունաբերությունը,

-բանակի սպայական կազմը պետք է համալրվի բարձրակարգ կադրերով, իսկ նրանց կենցաղային պայմանները կդրվեն որակապես նոր հիմքի վրա՝ սոցիալական երաշխիքներով,

-բանակի պրոֆեսիոնալ մասը կավելացվի երկարաժամկետ պայմանագրերի կնքումով. սահմանների պաշտպանությունը կդրվի պրոֆեսիոնալ կադրերի վրա,

-18 տարեկան զորակոչիկները չպետք է ծառայությունն անցկացնեն երկրի սահմաններում և այլ վտանգավոր դիրքերում․ բանակը զորակոչիկի համար կդառնա ռազմական արվեստ ուսանելու, կրթվելու վայր,

-հինգ տարվա ընթացքում մենք նորովի կվերափոխենք մեր բանակը, կմաքրենք պարտվածի խարանը և այն կրկին կդարձնենք տարածաշրջանի ամենակայացած բանակներից մեկը, ինչը խաղաղության երաշխիք կդառնա:

2․ Բնական դաշնակիցների հետ հարաբերությունների վերականգնում

Ժամանակակից աշխարհում առանց դաշնակիցների ոչ մի երկիր չի կարող ապահովել իր անվտանգությունը: Առավել ևս մեր տարածաշրջանում չունենալ ռազմավարական բնույթի դաշնակցային հարաբերություններ Հայաստանն իրեն թույլ չի կարող տալ:

Դաշնակիցները 100 տոկոսով երաշխավոր չեն, բայց շատ ավելի բարձր մակարդակի երաշխիքներ կարող են ապահովել, քան Ալիևի տված երաշխիքն է:

Մեր անելիքներն են՝

-վերականգնել մեր բնական դաշնակցի՝ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները՝ այն դարձնելով վստահելի,

-լիարժեքորեն վերականգնել Հայաստանի անդամակցությունը ՀԱՊԿ-ի հետ․ մեր հանրությունը բազմաթիվ հարցեր ունի Ռուսաստանի, ՀԱՊԿ-ի հետ կապված և մենք այդ հարցերը բարձրաձայնում և բարձրացնելու ենք, բայց ոչ թե դրսից թելադրվող թշնամանք տարածելու, Ռուսաստանի ու մյուսների հետ հակադրվելու, այլ դաշնակցային հարաբերությունները փոխվստահելի և ընդունելի դարձնելու համար,

-Իրանի հետ պետք է վերականգնել մեր վստահելի հարաբերությունները տարբեր ոլորտներում՝ չներգրավվելով Իրանի շուրջ առկա հակամարտության մեջ և պահպանելով այս հարցում ակտիվ չեզոքություն,

-կառուցել կոմունիկացիոն խաչմերուկ և զարգացնել ենթակառուցվածքները (հյուսիս-հարավ, արևելք-արևմուտք):

3․ Հստակություն մտցնել հայ-ադրբեջանական հարաբերություններում

Ով չի ցավում Արցախի կորստի համար, նա սիրտ ու հոգի չունի և, մեծ հաշվով, հայ չէ: Իսկ ով ասում է, որ իշխանափոխությունից հետո անմիջապես հետ կբերենք Արցախը, նա խելք չունի կամ արկածախնդիր է:

Հաշվի առնելով մեր և Ադրբեջանի ժողովուրդների անցած պատմությունը՝ երկու երկրների միջև խաղաղ գործընթացը պետք է կրի երկկողմանի երաշխավորված բնույթ: Իսկ դա հնարավոր չէ կյանքի կոչել առանց միջնորդ-ինստիտուտի և երաշխավորի/երաշխավորների:

• Առաջիկա 5 տարում Ադրբեջանի հետ պետք է իրականացնել ամբողջական սահմանազատում և սահմանագծում՝ սովետական գլխավոր շտաբի քարտեզներով, այլ ոչ թե Ադրբեջանի քմահաճությամբ:

• Հայ գերիների վերադարձը վստահության ու խաղաղ գործընթացի կարևոր մաս է:

• Արցախահայության վերադարձի իրավունքը և նրանց միջազգայնորեն պաշտպանվող սոցիալական իրավունքները կլինեն մեր օրակարգում և կյանքի կկոչվեն:

• Հայաստանն ու Ադրբեջանը միմյանց ներքին գործերին չպետք է խառնվեն, այդ թվում՝ Սահմանադրություն փոխելու պահանջով:

4․ Հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորում