Սա ոչ միայն կենցաղային խնդիր է, այլև հոգեբանական լուրջ տրավմա

Էդուարդ Սարիբեկյանը նկատում է. «Վարդաշենում մի էլեկտրական ենթակայանի հրդեհի պատճառով Երևանի մի հսկայական հատված հոսանքազրկվել է ու դեռ պարզ էլ չէ, թե երբ կվերականգնվի վթարը:

ՀԷՑ-ը իրավապահներին հաղորդում է ներկայացրել: Ամենայն հավանականությամբ մի «սատանա» կնշանակեն ու մեղքը կբարդեն վրան, որին չեն էլ բռնի, կամ էլ կբարդեն նախկինների վրա ու էլի մի քանի հոգու բանտերը կգցեն: Ինչո՞ւ եմ այդպես մտածում, որովհետև ՀԷՑ-ի այժմյան ղեկավարությունը, դրանով իսկ, իր վրայից գցում է պատասխանատվության բեռը, չի ընդունում , որ իր անմիջական պարտականութւնը համակարգի անխափան գործունեությունն ապահովելն է, այլ ոչ թե անտերության հետևանքով եղած վթարի վերաբերյալ իրավապահներին հաղորդում ներկայացնելը:

Այստեղ խնդրի մի ուրիշ ենթաշերտ է բացվում. իրականությունն այն է, որ էներգետիկ համակարգը յուրաքանչյուր երկրի համար ստրատեգիական նշանակություն ունի ու դրա անվտանգության նկատմամբ վերաբերմունքն էլ պետք է լինի համապատասխան մակարդակի ու որակի:
Մի քանի շաբաթ առաջ ամբողջ Հայաստանով անտառներն էին վառվում, բայց հիմա ո՞վ է դրա մասին հիշում, ի՞նչ արեցին պատկան մարմինները, որ մեղավորներին հայտնաբերեն, իսկ որ ամենակարևորն է, որ այլևս չկրկնվի: Իսկ Հայաստանը դարձել է ամեն տեսակ արկածախնդիրների «էլդորադո»՝ ով ուզում, երբ ուզում մտնում է երկիր, ինչ ուզում՝ անում է, ուր ուզում՝ գնում է: Որտե՞ղ է երաշխիքը, որ հրդեհները, տարատեսակ կենսական ենթակառուցվածքների խափանումները հենց համապատասխան մարմինների անգործության կամ թերացումների հետևանքը չեն: Եթե Փաշինյանը մի մարզ է գնում, ամբողջ ճանապարհին ոստիկանական ուժեր են շարում, եթե «պատարագի» է գնում, ամբողջ ուժային ու անվտանգության հգամակարգը կենտրոնանում են դրա շրջակայքում, որովհետև մի խնդիր ունեն՝ պահել կոնկրետ մեկ մարդու անվտանգությունը: Իսկ եթե գործը վերաբերվում է սովորական քաղաքացիներին, թեկուզ հազարավոր, ապա հոգ չէ. վերջում գործ կհարուցեն, հետո ծածկադմփոց կանեն՝ կանցնի: