Ժիրայր Լիպարիտյանի թուրքական սիմֆոնիան

Ըստ Լիպարիտյանի՝ Թուրքիան ու Ադրբեջանը համարյա մեր բարեկամն են, իսկ Ռուսաստանն՝ առնվազն ոչ բարեկամը: Նա չի նկատում թուրք զինվորին, որը պատերազմել է մեր դեմ։ Ասում է՝ թուրքը Հայաստան չի մտել, և փորձում դա ներկայացնել որպես բարի կամքի դրսևորում։ Լիպարիտյանը, բնականաբար, չի ասում, թե ինչու է թուրք զինվորը Կիպրոս մտել, Իրաք մտել, Սիրիա մտել, բայց Հայաստան չի մտել։ Լիպարիտյանը գիտի, թե ինչու չի մտել, բայց քանի որ այլ առաջադրանք ունի, ուստի իրեն չհասկացողի տեղ է դնում։

Լիպարիտյանը փափուկ բարձ է դնում հայ ժողովրդի գլխի տակ՝ հայտարարելով, որ Թուրքիան ոչ մի պահանջ չունի ՀՀ–ից։ Նա չի ուզում նկատել թուրքական նախապայմանները, որոնք Նիկոլ Փաշինյանը հերթով կատարում է։ Լիպարիտյանը ողջունում է Արցախի կորուստը և պաշտպանում Ադրբեջանի շահերը։

Այլ երկրի քաղաքացի Լիպարիտյանը կոնկրետ խնդիր է լուծում։ Գործակալական խնդիր։ Նրա վրա, բացի այլ հարցերից, դրված է նաև ՀՀ քաղաքացիներին մոլորեցնելու խնդիրը։

Լիպարիտյանն, ի դեպ, մոլորեցնելով է զբաղվել Նիկոլի կառավարման բոլոր ճակատագրական փուլերում։ Նրա «կկուն կանչեց» 44–օրյա պատերազմից առաջ՝ երբ մեր ժողովրդին խաբում էր, թե, իբր, ամեն ինչ լավ է ընթանում, թե, իբր, պատերազմ չի լինի, Թուրքիան չի խառնվի։

44–օրյայից հետո Լիպարիտյանը կորավ։

Նա հայտնվեց Հայաստանում 2022թ․ հոկտեմբերի 6–ից առաջ և համոզում էր, որ ամեն ինչ լավ է գնում, մինչդեռ արևմտաթուրքական ուժերը Նիկոլի ձեռքերով հանձնում էին Արցախն ու էթնիկ զտման նախադրյալներ ստեղծում։ Բայդենը, Միշելը, Մակրոնը, Ուրսուլան ու մյուսները զբաղված էին հայերին մանրադրամ սարքելով։ Լիպարիտյանը քաջալերում էր Նիկոլի դավաճանությունը։