Փաշինյանը ՄԱԿ-ում փաստացի արձանագրեց, որ խաղաղության օրակարգը ձախողվել է

ՄԱԿ-ում ՀՀ վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձի ելույթը լի էր հակասություններիվ։

Արձանագրենք,որ ելույթում խոսք անգամ չկար Ադրբեջանի կողմից ՀՀ ինքնիշխան տարածքի 240 քառ.կմ օկուպացիայի մասին։

Չկար պահանջ՝ Բաքվի բանտերում ապօրինաբար գտնվող հայորդիների անհապաղ ազատման վերաբերյալ։

Ամբողջ ելույթը լի էր «խաղաղություն է հաստատված» եզրույթով։

Սակայն անմիջապես դրանից հետո նույն Փաշինյանն է արձանագրում, որ «խաղաղուլյունն իր հետ բերում է հարցեր ու շարունակաբար հարցեր»։

Քանի՞ կոպեկ արժե այն «խաղաղությունը», որը նորանոր հարցեր է բերում։

Ինչպես ասում են՝ եթե համաձայնեցված չէ ամեն ինչ, ուրեմն՝ ոչինչ համաձայնեցված

չէ։

Հենց Փաշինյանն է արձանագրում, որ օգոստիսի 8-ից հետո էլ Ալիեւը շարունակում է օգտագործել «Զանգեզուրի միջանցք» արտահայտությունը։

Ավելին. հենց Փաշինյանն է նշում,որ Ալիեւի նման խոսույթը «ընկալվում է որպես տարածքային պահանջ ՀՀ-ից» ու «կոնֆլիկտային խոսույթի հետ է ասոցացվում»։

Հարց Փաշինյանին.

Դրանից քիչ անց Փաշինյանն ասում է,որ «այդ խոսույթները խաղաղության նկատմամբ մարդկանց հավատը չեն մեծացնում»։

Հարց.

Եթե հավատ չկա, ուրեմն կեղծ են քո պնդումները, թե՝ խաղաղություն է հաստատվել։

Նյու-Յորքում Փաշինյանը զարմացած բողոքում է, որ Ալիեւը խոսում է «իբր Հայաստանի կապիտիւլյացիայի մասին»։

Հարց.

Ու՞մ եւ ումի՞ց ես բողոքում,Նիկոլ։

Դու ես Ալիեւի պահանջով լուծարել ԵԱՀԿ Մինսկի խումբը ու Ալիեւի հետ ուղիղ բանակցում ։

Հիմա ի՞նչ ես եկել բողոքում։

Քո ու Ալիեւի միջեւ միջնորդ չկա, կա ընդամենը վկա։

Իսկ վկան կողմերին կարգի հրավիրելու գործառույթ չունի։

Թե բա ՝ խաղաղությունն ինձ բավարար բերկրանք է պատճառում»։

Հարց.

Ո՞րն է բերկրանքիդ պատճառը, Նիկոլ։

Արցախի հանձնումն ու կորուստը։

Հազարավոր զոհերը։

Բաքվի բանտերում մեր եղբայրների պատանդ լինելը։

ՀՀ տարածքի օկուպացիան…

Դե Ալիեւն էլ տեսնում է, որ բերկրանքի մեջ ես ու երեւի այդ պատճառով էլ նորանոր պահանջներ է դնում՝ շարունակելով քեզ «բերկրանք պատճառել»։

Խայտառակ ելույթ էր, Փաշինյան։

Հ.Գ. «Մուրացկանին տալիս են ոչ թե անկախ հայրենիք,այլ՝ անկելանոց»,-

Գարեգին Նժդեհ»: