«Արարատը տարածաշրջանի խաղաղության ու Հայաստանի լինելիության խորհրդանիշն է»․ Լիլիթ Բլեյան

Երգչուհի Լիլիթ Բլեյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․

«Արդեն պարզ է, թե ինչ տրամաբանությամբ են վարվում հայ-թուրքական բանակցությունները։ Նրանք ասում են` Արարատը տարածքային պահանջների խորհրդանիշն է, հայկական կողմն անմիջապես համաձայնում է ու ռետինը ձեռքին վազում տուն` Արարատը ջնջելու։ Եթե այդ բանակցությունները մեր տարածաշրջանին խաղաղություն բերելու և հարևան երկրների ու ժողովուրդների միջև համակեցություն ապահովելու համար են, ապա դրանք պիտի հիմնված լինեն օբյեկտիվ իրականության վրա։ Օբյեկտիվ իրականության մեջ Արարատ լեռն իր տեղում բազմած է։ Հայոց` հազարամյակների պատմության ահռելի բաժինը ծավալվել ու զարգացել է Արարատի փեշերին` Արարատյան դաշտում։ Արարատը մեր երկրի բնական սիմվոլն է, այն թանկ ու կարևոր է բոլորի համար` առանց բացառության (կամ` չնչին բացառություններով)։

Բոլորն են հասկանում, որ «Արարատը հեռացնելու» մասին զրույցներն աբսուրդ են, քանի որ Արարատը մեր տեսադաշտից չի կարող հեռանալ։ Այն հնարավոր չի հեռացնել նաև մեր հոգևոր-մշակութային դաշտից, դա պարզապես հակաբնական է։ Հնարավոր չի չտեսնել այն, չհիանալ նրանով, չմաքրվել ու չստեղծագործել` նրանով ոգեշնչված։ Արարատն այնքան կարևոր է մեզ համար, որ դա բացատրելը, այդ մասին խոսելն իսկ տարօրինակ է մեր ականջին։ Այդպես եղել է միշտ և այդպես լինելու է։ Արարատը մեզնից հեռացնել հնարավոր է միայն, եթե մեզ հեռացնեն Արարատի փեշերից։ Եվ նույնիսկ այդ դեպքում Արարատը կմնա Հայաստանի խորհրդանիշը։ Երբ երկու հարևաններ որոշում են առողջ, բնական հարաբերություններ կառուցել, նրանք սկսում են փնտրել միավորող կետերը, և ոչ` բաժանարար։ Խաղաղության ձգտողները չեն փորձում վիրավորել իրար` խոշտանգելով միմյանց ինտելեկտը և պահանջելով անհնարինը։

Չեն փորձում խլել ամենանվիրականը, չեն փորձում խոցել դիմացինի սիրտը։ Դա արդեն խաղաղ հարևանության տանող խոսակցություն չէ, դա նվաստացում է ու ստորադասում։ Հարևանների միջև իրական բանակցությունները խարսխվում են միավորող գործոնների վրա` ստեղծելու կամուրջներ, թելեր, որոնք կտան ընդհանրության զգացում։ Որոնք հնարավոր կդարձնեն համակեցությունը, ոչ թե կխոցեն կողմերից մեկին` ամենանվիրական կետում։ Եթե հայ-թուրքական բանակցությունները վարվեին այս տրամաբանության մեջ, ապա Արարատը կդառնար հարևանության ու համակեցության սիմվոլ։ Այդ դեպքում Արարատը կլիներ այն, ինչը բնականորեն կա` լեռ, որի երկու փեշերին մարդիկ են ապրում, տարբեր ժողովուրդներ, որոնք փորձում են հաղթահարել ծանր, դաժան փուլերն ու սկսել հարաբերություններ կառուցել։ Արարատը կդառնար հենց խաղաղության ու տարածաշրջանի նոր տրամաբանության խորհրդանիշը։

Այսօր արվում է ուղիղ հակառակը։ Եվ հենց այդ պատճառով ենք մենք անհանգիստ։ Որովհետև արդեն եղել է` ընդամենը մի քանի տարի առաջ, խաղաղության բարձր խոստում ու անմիջապես դրանից հետո` մեր հարյուրամյա պատմության ամենածանր կորուստն ու վերքը։ Եվ հենց ա՛յդ պատճառով են մարդիկ անհանգիստ։ Որովհետև վախենում են, որ բանակցվող խաղաղությունը կարող է դառնալ Արցախում այսօր տիրող «խաղաղության» պես։

Որովհետև Հայաստանի անունից բանակցողները նույնն են։ Արարատը տարածաշրջանի խաղաղության ու Հայաստանի լինելիության խորհրդանիշն է։ Այդ խորհրդանիշը ջնջելու փոխարեն` հայ բանակցողները պիտի հենվեին Արարատի վրա»։