Գուցե ընդհանրապես դասագիրք էլ չտպագրե՞ն. ինչո՞ւ են ավերում կրթական համակարգը. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Օրերս ԿԳՄՍ նախարարը որոշել էր հակադարձել բոլոր «չար լեզուներին», ովքեր ահազանգեցին, որ Այբբենարանում չկան Մեսրոպ Մաշտոցի նկարը և Հայոց այբուբենի ամբողջական պատկերը: Ժաննա Անդրեասյանը տեսախցիկի առաջ սկսեց թերթել Այբբենարանը, հասավ QR-ին ու ցույց էր տալիս, որ դրանով կարելի է «բացել» Մաշտոցի մասին պատմող տպավորիչ նյութ, այբուբենն էլ նույն կոդի միջոցով հնարավոր է «բացել», երգելով սովորել և այլն:

Այստեղ մի քանի էական դիտողություն է անհրաժեշտ անել:

Առաջինը. նախ` ԿԳՄՍ նախարարի մոտեցմամբ, առաջանում է անբեկանելի հարկադրանք, որ 6-7 տարեկանից երեխաները պարտադիր սմարթֆոն ունենան: Իսկ այդ պարտադրանքը կարող է սոցիալական խնդիրներ հարուցել, մանավանդ մարզերում, գյուղական բնակավայրերում: Մյուս կողմից՝ 6-7 տարեկան երեխաներին սմարթֆոններին վարժեցնելն աբսուրդ է ու վնասակար կարող է լինել առողջական ու հոգեբանական առումներով:

Երկրորդ. ցանկացած նորմալ մանկավարժ կասի, որ տարրական դպրոցում չափազանց կարևոր է տեսողական նյութերի, նկարների, պլակատների միջոցով ուսուցանումը: Ու այդ տեսանկյունից ուղղակի անհրաժեշտություն է, որ թե՛ Հայոց այբուբենի պատկերը, թե՛ այն ստեղծած հանճարի՝ Մեսրոպ Մաշտոցի նկարը լինեն աշակերտի տեսադաշտում:

Ի վերջո, գուցե մի օր էլ ասեք՝ դե, դասագրքերն ինչո՞ւ ենք տպագրում, ահռելի ծախսեր անում: Ամեն աշակերտի ամեն դասագրքի համար մի QR կոդ տվեք, «կբացեն», կնայեն, դասերը կսովորեն: Բյուջետային միջոցների մեծ խնայողություն կլինի:

Եվ ինչո՞ւ միայն դասագրքերը: Ախր, QR կոդով կարելի է փոխարինել բոլոր ուսուցիչներին, և առհասարակ՝ դպրոցներն էլ:

Հա, էլի, ինչ մի թիթիզություն է դպրոց հաճախել, ուսուցիչների պատմածները լսել, եթե կարելի է տանը, բակում, զբոսայգում QR-ը «բացել» ու կարդալ-գրել, գումարել-հանել, քիմիա ու ֆիզիկա սովորել:

Իսկ եթե ավելի լուրջ, ապա մենք, բնականաբար, չենք բացառում QR կոդերն ու տեխնիկական այլ նորամուծություններ ուսումնառության պրոցեսում օգտագործելու հնարավորությունը կամ անհրաժեշտությունը: Ցանկացած նորարարություն իր որոշակի տեղն ու դերը պիտի ունենա դպրոցում: Իհարկե, QR կոդը վատ բան չէ, նույնիսկ հակառակը, սակայն դա լավ է, եթե կիրառվում է տեղին ու ժամանակին, այլ ոչ թե առաջին դասարանցիների համար ու Մաշտոցին և այբուբենին ծանոթացնելու նպատակով:

Իսկ ընդհանրապես, «նոր չափորոշիչների» հետ կապված՝ բավականին քաոսային վիճակ է դպրոցներում, ներկա պահին՝ հատկապես 9-րդ դասարանի ավարտական քննությունների առնչությամբ: Ի մասնավորի, «Հայոց պատմություն» և «Հայ գրականություն» առարկաների միասնական էսսե գրելու նոր անհեթեթ պահանջի վերաբերյալ, որից և՛ ուսուցիչներն են շփոթահար վիճակում, և՛ աշակերտները: Ոչ ոք չի հասկանում, թե դա ինչպես է լինելու, ինչպես է համադրվելու: Այսինքն, տարիներ շարունակ մի այլ սկզբունքով ու տրամաբանությամբ են սովորել, ու մեկ էլ կտրուկ փոխվում է ամբողջ տրամաբանությունը: Ու ստացվում է, որ պիտի 1 տարվա մեջ «ռեպետիտորական» մոտեցումներով «վարժեցնեն» քննության, ինչը աբսուրդի ժանրից է: Բայց այդ մասին, ինչպես ասում են, հաջորդ «դասին»: