Ինչո՞ւ «հայամետ» համարվող Ֆրանսիան աջակցում է Ուկրաինային, սակայն՝ ոչ Հայաստանին

Այսօր հայ հանրության մեջ ամենատարածված միֆերից է, թե իբր Ֆրանսիան է մեր ամենամեծ բարեկամը:

Մինչդեռ իրականությունը ցույց է տալիս ճիշտ հակառակը:

Ֆրանսիան և, մասնավորապես, նախագահ Մակրոնը Արցախը Ադրբեջանի մաս ճանաչելու  ամենամեծ աջակիցներից էր:

Հենց նաև նրա քավորությամբ, 2022 թվականի հոկտեմբերի 6-ին, Պրահայում, Փաշինյանը ճանաչեց Արցախը, որպես Ադրբեջանի մաս:

Դրա արդյունքում, արդեն  2023-ին Արցախը հայաթափվեց, իսկ հետո նույն Մակրոնի հետևողական ջանքերով էր, որ Հայաստանը սկսեց բանակցել Ադրբեջանի հետ՝Զանգեզուրի միջանցքի շուրջ:

Պարզապես վերջին պահին, Մակրոնի ձեռքից Հայաստանի և Ադրբեջանի միջնորդի դերը «գողացավ»  Թրամփը:

Այս ամենը ցույց է տալիս, որ Ֆրանսիայի դիրքորոշումները, հենց սկզբից չէինտարբերվում Թուրքիայի և Ադրբեջանի դիրքորոշումներից:

Պարզապես, ի տարբերություն Թուրքիայի և Ադրբեջանի, Ֆրանսիայի այս նենգ քաղաքականության դեմ Հայաստանում ընդվզում  չկազմակերպվեց:

Ի դեպ, նախկին պատմությունը նույնպես ցույց է տվել նույն Ֆրանսիայի բացասական դերը հայերի նկատմամբ:

Հարյուր տարի առաջ, այդ նույն Ֆրանսիան, սկզբից խոստացավ, իսկ հետո գցեց հայերին՝դուրս բերելով իր զորքերը Կիլիկիայից:

Իսկ 1938  թվականին, նույն  այդ  Ֆրանսիան, բառի բուն իմաստով  Թուրքիային քաղաքականապես վաճառեց  Սիրիայի  տարածքներից մեկը՝ Խաթայը, որտեղ բնակչության մեծ մասը կազմում էին այն ժամանակ, քրդերն ու հայերը: Ընդ որում, այդ տարածքը գտնվում էր իր Ֆրանսիայի  վերահսկողության տակ:

Ինչո՞ւ Ֆրանսիան գնաց այդ քայլին, պարզ է, քանի որ այն ժամանակ իր շահերը հենց դա էին պահանջում:

Ինչո՞ւ Կիլիկիան հանձնեց, նույնպես դրա պատճառով:

Իսկ ինչու է այսօր նա աջակցում գրեթե բոլոր ադրբեջանական պահանջները, նույնպես հայտնի է, քանի որ Ֆրանսիան ուզում է տեսնել ուժեղ Ադրբեջան, որն, իր կարծիքով, կարող է հակադրվել Ռուսաստանին:

Ի դեպ, Ուկրաինայի հարցում նույն Ֆրանսիան,  ատամներով աջակցում է Ուկրաինայի տարածքային ամբոջականությունը, ամենաարմատականներից մեկն է այդ հարցում՝ հակադրվելով Մոսկվային:

Ինչո՞ւ է Ֆրանսիան մերժում Ուկրաինայի հարցում «խաղաղությունը», իսկ Հայաստանի մասով աջակցում Ադրբեջանի կողմից դրված «խաղաղության» առաջարկները:

Ինչու Ֆրանսիան Ուկրաինայի համար երաշխավոր է ուզում դառնալ, իսկ Հայաստանի համար՝ ոչ: Այս ամենի պատասխանը մեկն է.Ֆրանսիան թե՛ Հայաստանի, և թե՛ Ուկրաինայի մասով հետապնդում է բացառապես իր շահերը: Պարզապես Ուկրաինայի մասով նրա շահերից է բխում՝ աջակցել այդ երկրի տարածքային ամբողջականությանը, իսկ Հայաստանի մասով՝ ոչ:

 Հայաստանը Ֆրանսիայի համար միշտ եղել «մանրադրամ», որը կարելի է զոհաբերել  անհրաժեշտ  պահին:

Իսկ ինչո՞ւ այդ մասին հայ հանրությանը չեն ներկայացնում քաղաքական ուժերը, նույնպես զարմանալի չէ:

Եթե Փաշինյանի իշխանության պահվածքը հասկանալի է քաղաքականապես, ապա ընդդիմության պահվածքը  նույնպես բացատրելի է, սակայն արդեն կենցաղային պատճառներով:

Քանզի Հայաստանում իրապես գաղափարական ընդդիմություն չկա, չնչին բացառությամբ:

Առանձին վերցրած գործիչներ կան, սակայն քաղաքական ուժերի մեծ մասը չի ուզում փչացնել իր հարաբերությունները «մեծ տերերի»  հետ, հույս ունենալով, որ նրանցից կստանան աջակցություն իշխանափոխության հարցում, հավանաբար, երազելով, որ կդառնան  հաջորդ «փաշինյանը»:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան
Zham.am