Փաշինյանը հայկական «Գորբաչովն է», ով հանձնելով սեփական երկրի շահերը, փորձում է հենարան գտնել Հայաստանի հակառակորդների մոտ

Հայ ժողովուրդն իր պատմության մեջ ունեցել է շատ դավաճանական էջեր:
Ամոթալի էին այն հայ իշխաններն ու նախարարները, ովքեր իրար հետ այն աստիճանի էին գժտված, որ պարսից իշխանությանից հրաժարվեցին ստանալ նոր թագ և Հայաստանը դարձրին մարզպանական երկիր:

Գրեթե նույնը կատարվեց 10-րդ դարում, երբ Հովհաննես Սմբատը համաձայնվեց փաստացի հրաժարվել պետականությունից՝ ի օգուտ Բյուզանդիայի, իսկ կաթողիկոս Պետրոս Գետադարձը, օծեց այդ քայլը:

Շատ դավաճանություններ արձանագրվեցին նաև հայկական Կիլիկիայում: Վերջապես, 20-րդ դարի սկզբում, ունենալով մոտ 60 հազար ք.կմ. տարածք, հայ քաղաքական վերնախավը կարողացավ այն կորցնել՝ տարվելով հեքիաթային հովերով «Ծովից ծով Հայաստանի» մասին:

Վերջին գործընթացները, 2018-ից հետո, ցույց տվեցին, որ Հայաստանի իշխող վերնախավը ունակ է նույնիսկ դասական դավաճանությունների, որտեղ անգամ հեքիաթային խաբկանքն էր բացակայում: Այդ դավաճանության իմաստը կարելի է հետևյալ բանաձևով բնութագրել. դավաճանություն՝ հանուն սեփական աթոռները պահելու, որպեսզի չդատվեն:

Ինչպե՞ս է ստացվում, որ հայ ժողովուրդը իր մեջ ծնում է նման գործիչների:
Այս հարցն ունի բազմաշերտ պատասխաններ:
Օրինակ, 1000 տարվա փորձ ունեցող ռուս ժողովուրդը իր միջից ծնեց Գորբաչյով, ով մի քանի տարվա ընթացքում կարողացավ կազմաքանդել ռուսական կայսրությունը, որը կոչվում էր ԽՍՀՄ:

Սակայն այնպես չէր, որ ռուսները Գորբաչյովին դարձրին ղեկավար, որ փլուզի իրենց երկիրը:
Սկզբից Գորբաչյովը խոսում էր «դեմոկրատիայից, պերեստրոյկայից, գլասնոստից», խոսում էր, որ պիտի վերանայի նախկին վատ բարքերը, որպեսզի մարդիկ կարողանային բարեկեցիկ և արդար կյանքով ապրել:
Սկզբից Գորբաչյովն ուներ մեծ աջակցություն երկրի ներսում: Սակայն երբ պարզսվեց, որ իր քայլերը պարզունակ էին և սխալ, ապա արագ կորցրեց իր հենարանը երկրի ներսում, փոխարենը՝ իր հենարանը դարձան դրսի այն կենտրոնները, որոնք երազում էին որ ԽՍՀՄ-ը փլուզվեր, այն էլ՝ խաղաղ ձևով:

Նույնը կատարվեց Փաշինյանի հետ:
Նույն կարգախոսներով իշխանության եկավ Նիկոլ Փաշինյանը 2018-ին:
Այն ժամանակ, հրապարակներ ելածներից ոչ ոք չէր մտածում, որ Փաշինյանը եկել էր, որ Արցախը հանձներ Ադրբեջանին, Հայաստանի տարածքները սակարկության առարկա դարձներ և վերջում Սյունիքի տարածքով ազատ ճանապարհ տար Ադրբեջանին:

Ներքին կյանքում էլ, օլիգարխների վերացման փոխարեն, նրանց ազդեցությունը շեշտակիորեն մեծացներ:
Օրինակ, եթե մինչև 2018-ը, հայկական բանկերի ընդանուր եկամուտը չէր գերազանցում 100 մլն դոլարը, ապա այսօր այս ցուցանիշը ավելացել է 10 անգամ:
Մինչդեռ շարքային քաղաքացու եկամուտները կրճատվել են գրեթե երկու անգամ:

Այն, որ Փաշինյանը խաբել է Հայաստանի ժողովուրդին, այսօր արդեն գրեթե ոչ ոք կասկածի տակ չի դնում:
Նա կորցրել է իր հենարանը երկրի ներսում և փոխարենը ստացել է նոր հենարան Թուրքիայում, Ադրբեջանում, ինչպես նաև՝ արևմտյան երկրներում, որոնց քիչ է հետաքրքրում Հայաստանի ապագան, և իրենց միակ շահը Ռուսաստանին վնասելն է:

Այսօր արդեն Հայաստանի հանրության մեծ մասը հասկացել է այս ամենը:
Սակայն չկա երաշխիք, որ Փաշինյանից ազատվելուց հետո մենք չենք ունենա նոր «փաշինյաններ», քանզի իրական Փաշինյանի խաբեության ողջ պատճառների քանակն այսօր վերլուծության դեռ չի ենթարկվել:

Ռուսաստանում, գորբաչյովիզմից ավելի հեշտ ազատվեցին, քանի որ այդ երկիրն ուներ պետականության մեծ փորձ:
Մեզ մոտ դա կարող է ավելի դժվար լինել, քանի որ այդ փորձը մենք չունենք և հետփաշինյանական Հայաստանում դեռ կարող են շարունակվել վտանգավոր գործընթացները, մինչև որ երկրի իշխանության գան մարդիկ, ովքեր ունեն հստակ, կայուն և իրատեսական պատկերացումներ, թե ինչպես հնարավոր կլինի Հայաստանը դուրս բերել այս վտանգավոր իրավիճակից:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան
Zham.am