«Խալաթով մարդ», թե՞ պետության հիմնադիր

Համացանցում այս պահին բուռն քննարկումներ են ընթանում Արամ Մանուկյանի  արձանի հետ կապված, որը պետք է շուտով, հավանաբար հենց մայիսի 28-ին,  տեղադրվի Արամի և Նալբանդյան փողոցների հատման կետում՝ մետրոյի  «Հանրապետության հրապարակ» կայարանի վերնամասում:

Կարծում եմ, բոլորի համար հստակ է, որ միակ ընդունելի տարբերակը այն է, որ Հայաստանի նոր պետականության հիմնադիրը պետք է հարիր, պատվարժան և հպարտ կերպով ներկայացված լինի մեր մայրաքաղաքի  գլխավոր հրապարակում, իսկ այն «խալաթով մարդու» ուղղակի ծիծաղելի և խղճուկ  պատկերը, որը մեզ այժմ հրամցվում է՝ կասկածել մրցույթում, իբր, «հաղթած»  նախագիծ՝ ուղղակի անընդունելի և մերժելի է: Ճիշտ է, պատկան մարմինների  անհասկանալի և չպատճառաբանված ձգձգումների պատճառով արձանի բացմանը շատ քիչ ժամանակ է մնացել, բայց սա այն հարցն է, որն իրոք առանց լայն քննարկման և  հավանության հնարավոր չէ իրականացնել՝ և չինովնիկական ապարատը պետք է դա  հստակ գիտակցի:

Այսինքն,  այստեղ «խնամի-ծանոթ-բարեկամ» հայկական հայտնի տարբերակը հաստատ չի կարող  գործել: Խոսքը միայն այսօրվա մասին չի՝ այս ամենը պետք է դիտարկել նաև  ապագա սերունդներին Հայաստանի Հանրապետության իրական և ճշմարիտ պատմական  հիշողության փոխանցման կտրվածքով: Առանց այն էլ 68 տարի շարունակ Արամ  Մանուկյանի անունը և ազգանվեր գործունեությունը մեզ մոտ լենին-ստալինյան  երկաթյա արգելանքի տակ է եղել, և Արամի մասին լայն հանրությունն իմացավ  միայն 1988-ի մայիսի 28-ին Օպերայի հրապարակում կազմակերպված հանրահավաքի  ժամանակ, որի մասնակիցը բախտ եմ ունեցել նաև ես լինել:

Նիկոլ Աղբալյանն այսպիսի հրաշալի խոսքեր ունի Արամ Մանուկյանի մասին.  «Երբ գիշերը գա, մտնեք ձեր հոգու սենյակը, խոսեք ձեր խղճի հետ և ասեք,  արդյո՞ք աշխատել եք հայ ժողովրդի համար այնպես, ինչպես Արամը, եղե՞լ եք  այնքան անձնազոհ, որքան Արամը, տվե՞լ եք ձեր ամբողջ կյանքը հայ ժողովրդին,  ինչպես Արամը»:

Ռուբեն Շուխյանի ֆեյսբուքյան էջից