Փաշինյանը գնում է Էրդողանի «добро»-ն ստանալու

Ի՞նչ է Նիկոլ Փաշինյանը բերելու Թուրքիայից իր և Հայաստանի համար:

Քաղաքագետ Բենիամին Մաթևոսյանը Alpha News-ի եթերում անդրադարձել է թեմային: 

«Լրագրող Նիկոլ Փաշինյանն իր գործունեության ընթացքում, որի զգալի հատվածը ֆինանսավորվել է Սերժ Սարգսյանի ընտանիքի կողմից, հաճախ ծաղրելի էր համարում «մոսկվայից добро» ասվածը։ Եվ ահա՝ «թավշյա հեղափոխությունից» յոթ տարի անց, Նիկոլ Փաշինյանը մեկնում է Ստամբուլ՝ ստանալու «թուրքական добро»։

Անցած օրը Թուրքիայի նախագահի վարչակազմի հաղորդակցության վարչության ղեկավար Ֆահրեթթին Ալթունը հայտնեց, որ պաշտոնապես հաստատված է Նիկոլ Փաշինյանի աշխատանքային այցը Ստամբուլ, որը նախատեսված է 2025 թվականի հունիսի 20-ին։

Այս այցը Փաշինյանի համար անհրաժեշտ է առնվազն երկու պատճառով. առաջին՝ Հայաստանում նախընտրական գործընթացներից առաջ Նիկոլ Փաշինյանին կրկին անհրաժեշտ է Էրդողանի աջակցությունը։ Այս աջակցությունը կարևոր դեր խաղաց դեռևս 2021-ին (երբ 2021-ի փետրվարին ՀՀ ԳՇ-ն պահանջեց Փաշինյանի հրաժարականը, ինչին դեմ էր Անկարան), իսկ հիմա ՔՊ ղեկավարը ցանկանում է վերահաստատել այդ աջակցությունը։ 2022-ին այդ աջակցության գինը դարձավ Արցախը՝ կարելի է միայն պատկերացնել, թե այս անգամ ինչ կարող է պահանջել Թուրքիայի նախագահը։

Երկրորդ՝ Փաշինյանը ձգտում է վերջնականապես ոչնչացնել 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունը և փոխարինել այն նորով, որի երաշխավորը պետք է լինի Թուրքիան։

Նոր հայտարարությունն անհրաժեշտ է՝ ինստիտուցիոնալացնելու և ավարտին հասցնելու Ռուսաստանի դուրս մղումը հայ-ադրբեջանական բանակցային գործընթացից, ինչպես նաև հիմք դնելու ՀՀ ու ՌԴ միջև լիարժեք ռազմական-քաղաքական խզման համար։

Իր հերթին Թուրքիայի իշխանությունները հասկանում են Փաշինյանի կախվածությունը պաշտոնական Անկարայից և, ունենալով «Էրդողանի добро»-ի դիմաց կպահանջեն առավելագույն զիջումներ՝

• Սահմանադրության փոփոխություն
• Կարսի 1921 թվականի պայմանագրի ճանաչում
• ԱԷԿ-ի փակում
• ԶՈւ անձնակազմի սահմանափակում
• ՌԴ սահմանապահների և 102-րդ ռազմաբազայի դուրսբերում
• «Զանգեզուրի միջանցքի» տրամադրում
• Ադրբեջանցիների բնակեցման հնարավորության ստեղծում ՀՀ-ում

Այլ կերպ ասած՝ Անկարան պահանջում է Հայաստանի զինաթափում, որը փաստացի հավասարազոր է կապիտուլյացիայի։ Պարզ է, որ այս ամբողջ ցանկը մեկ տարվա մեջ իրականացնելու ժամանակ Փաշինյանը չունի, սակայն նա կարող է ստանձնել պարտավորություններ և սկսել մի շարք գործընթացներ։

Մինչ Փաշինյանը Հայաստանում զբաղված է քաղաքական հետապնդումներով, Անկարայում և Բաքվում դա ընկալում են որպես հնարավորություն՝ հայերի ձեռքերով «փակել հայկական պետականության հարցը»։ Թուրքիան և Ադրբեջանը հետևողականորեն իրագործում են նախագիծ, որի վերջնական նպատակը Հայաստանի Հանրապետության վերացումն է։

Իսկ ինչո՞ւ Փաշինյանը դիմադրություն չի ցուցաբերում։ Պատասխանը հետևյալն է՝ նրա կողմից Հայաստանի և Արցախի նկատմամբ կատարածի ծավալն այնքան մեծ է, որ անձնական փրկությունը (ազատության և կապիտալի պահպանումը) հնարավոր է միայն այն պարագայում, երբ ոչնչացվի «հայցվորը»՝ այսինքն ՀՀ-ն, որն ունի Փաշինյանին պատասխանատվության ենթարկելու իրավունք և ինստիտուցիոնալ հնարավորություն։

Մտածե՛ք այդ մասին․․․»։