Եթե լռենք հիմա, վաղը լռելու իրավունք էլ չենք ունենա

Սկզբում՝ 300 դրամ, հետո՝ 150, բայց իրական նպատակն ակնհայտ է. սպասել հարմար պահի և կրկին բարձրացնել ուղեվարձը մինչև 300 դրամ։ Եթե այսօր ժողովուրդը չբոյկոտի 150 դրամը, ապա մի քանի ամիս անց նրանք կրկին կփորձեն առաջ տանել իրենց թանկացման ծրագիրը։ Հենց դրա համար է պետք անտրամաբանական թանկացումները բոյկոտել և չվճարել, քանի դեռ Տիգրան Ավինյանը խելքի չի եկել և տրանսպորտի գինը չի թողել 100 դրամ։

Երևանցիները պետք է հասկանան, որ սա պարզապես հերթական թանկացում չէ, այլ տրանսպորտային համակարգի նոր քաղաքականության սկիզբ, որտեղ գինը շարունակաբար կաճի՝ առանց ծառայությունների որակի համապատասխան բարելավման։ Մինչև օրս Երևանի հասարակական տրանսպորտը մնացել է նույն անհարմար վիճակում՝ առանց պատշաճ պայմանների, երկար սպասման ժամերով ու գերբեռնված երթուղիներով։ Այդ դեպքում ինչի՞ համար պետք է վճարենք ավելի շատ։

Երբ իշխանությունը չի լսում ժողովրդին, ժողովուրդը պետք է ստիպի նրանց հաշվի նստել։ Միակ ձևը՝ զանգվածային բոյկոտն է։ Եթե այսօր վճարենք 150, ապա վաղը մեզանից կպահանջեն 300։ Եթե այսօր չվճարենք 150, ապա գուցե վաղը չվճարենք 300։

Հիմա ընտրությունը քոնն է.

Կամ չես վճարում 150 դրամը ու ցույց ես տալիս, որ քաղաքային իշխանությունը չի կարող քեզ խաբել,կամ հնազանդ վճարում ես ու սպասում, թե երբ են այդ նույն մարդիկ քո գրպանից 300 դրամ հանելու։

Քաղաքային իշխանությունները չեն լսում մեզ, ուրեմն մենք պետք է ստիպենք իրենց հաշվի նստել մեր ձայնի հետ։ Երբ քաղաքացին զանգվածային բոյկոտ է անում, ոչ մի թանկացում հնարավոր չի լինում առաջ տանել։

Ուրեմն այսօր քո որոշումից է կախված՝

 Վճարու՞մ ես 150 ու սպասում 300-ի թանկացմանը,

 Թե չես վճարում, բոյկոտում ես ու ստիպում քաղաքային իշխանություններին ընդունել, որ ժողովուրդն իր շահերը կարող է պաշտպանել։

Որոշումը քոնն է։ Բայց հիշիր՝ եթե լռենք հիմա, վաղը լռելու իրավունք էլ չենք ունենա։