Վլադիմիր Գասպարյանի և այլոց ճշմարտության պահը

Պետության մայրաքաղաքի կենտրոնում «սաքուլիկը» սպանում է ծառայության մեջ գտնվող ոստիկանության երկու երիտասարդ աշխատակցի։ Ցանկացած երկրում հասարակությունը կընդվզեր, երիտասարդ ոստիկանների տեղում կարող էր լինել մեզնից յուրաքանչյուրը, մեր ընտանիքի անդամը , բայց մենք սովոր ենք հոտային հնազանդության և հասարակությունը լռում է։ Բաղրամյն 26-ից մեկ զանգով ոտքի ելնող քաղաքագետները, սոցիոլոգները, խմբագիրները, քաղաքացիական հասարակության ներկայացուցիչները լռում են. հրահանգ դեռ չկա։

Այս ամենին մենք սովոր ենք։ Բայց կա լռության մի տեսակ, որին դժվար է համակերպվել։
Ցանկացած նորմալ երկրում Ոստիկանապետը սա կհամարեր պատվի խնդիր։

Ոստիականապետը պետք է հանդես գար հասարակությանը ուղղված ուղերձով, որտեղ կհայտարարեր, որ պատերազմ է հայտարարում սաքուլիկների տեսակին ։ Ու հաջորդ օրվանից քաղաքացին պետք է զգար, որ ոստիկանապետը հենց այնպես չխոսեց։ Մենք հոգնել ենք սաքուլիկներից։

Մենք հոգնել ենք սաքուլիկների ներկայությունից մեր փողոցներում, ընտրատեղամասերում, բուհերում, ԱԺ-ում, ամենուր։ Մենք հոգնել ենք տեսնել տարբեր կալիբրի սաքուլիկների առաջ ինչպես են խոնարհվում մեր բարձրաստիճան պաշտոնյանները, դիմավորում , ճանապարհում, գովերգում։ Մենք հոգնել ենք...
Ինչ-որ մեկը, ինչ-որ պահի այս մղձավանջի վերջակետը դնելու է։ Սերժ Սարգսյանն իր վերջին ելույթներում ուժայինների առաջ,ոնց որ թե կոշտ խնդիրներ էր դրել։ Բա ո՞ւր են լուծումները  Ի՞նչն է խանգարում ոստիկանապետ Գասպարյանին կոշտ խոսքի և կոշտ քայլերի դիմել։

Եթե ոստիկանապետը հրապարակավ չանի հետևություններ, ապա մենք կարող ենք արձանագրել, երկու բան՝

ա/ սաքուլիկները սպանել են ոչ թե երկու ոստիկան, այլ ոստիկանական համակարգը

բ/ մեզնից յուրաքանչյուրը այսուհետ իրավունք ունի ցանկացած եղանակով ինքնուրույն պաշտպանել իր ընտանիքը սաքուլիկներից։

Կարեն Հարությունյան