Երևանյան... ջրերի խրոնիկա

Զարմանահրաշ բաներ են կատարվում Արգիշտի արքայի հիմնադրած Երևանում: Ես կասեի, անգամ՝ զմայլագե՛ղ: Ու թող որևէ մեկին չթվա, թե զմայլագեղը հենց այնպես ենք ասում: ՔՊ-ոների անձեռնահաս ղեկավԵրման ներքո, Երևանն ավելի ու ավելի է նմանվում գեղի... առանց զմայլի:

Քաղաքային ֆոլկլյորն Ավինյանին արդեն այլ կերպ չի անվանում, քան՝ «Ավիրյան»: Թե բա՝ «ասեք՝ անենք»: Բայց գրեթե ոչինչ այն ամենինց, ինչ անում են, առնվազն մենք իրեն չենք ասել: Ընդհանուրից սահուն, թիավարելով անցնենք մասնավորներին:
Ավարտվող շաբաթը քաղաքային իշխանության համար մեկնարկեց Երևանի ավագանու նիստով: Հաշվի առնելով այն փաստը, որ Երևանն ուղղակիորեն տնքում է խնդիրներից, միամիտս ենթադրում էի, որ դրանցից մեկնումեկին նվիրված թեժ քննարկումների եմ հետևելու:
Չէ, լուրջ, Երևանը ծվատվում է արյունատար անոթների (փողոցներ, ճանապարհներ) խցանումների, թոքաբորբի, ասթմայի ու ռևմատիզմի ճիրաններում: Արև է՝ քաղաքը շնչահեղձ ու փռշտահան է լինում փոշու պատճառով: Անձրև է գալիս, թեկուզ թեթևակի, վե՛րջ, գետնանցումները դառնում են պարզապես գետեր՝ առանց անցումների, փողոցների առանձին հատվածներ լճանում են, իսկ ավտոմոբիլային «թունելները»՝ ճահճանում:

Փորձառու երևանցի սանտեխնիկ Վաղինակը հիմա բացի նրանից, որ աջ գրպանում միշտ խնամքով փաթաթված մոմի կտոր ու լուցկի է պահում, ձախ գրպանում՝ փոքր շշով ջուր, արդեն ծոցագրպանում փոքրիկ փչովի նավակ դրած է շրջում: Երևի ավելորդ է ասել, որ պայուսակի մեջ էլ, համենայն դեպս, հակագազ է պահում: Ասում է՝ ուրիշ ձև չկա էս քաղաքում հանգիստ ման գալու:

Եվ ուստի՝ վստահ էի, որ այդքան խնդրառատ պայմաններում թվարկվածներից մեկնումեկը պիտի քննարկվեր:

Չէ ՜, մի:

Երևանի ավագանին, Ավինյան-Արամ Զ. Սարգսյանի կուսակցություն անզուգական զույգի կամ տանդեմի թեթև ձեռքով քննարկման էր դրել ավագանու ընդդիմադիր անդամներից երեքին մանդատից զրկելու հարցը: Հասկանո՞ւմ եք, քպ-հպ-ական քաղաքային իշխանության համար թիվ 1 հարցը, գերհրատապն ու անհետաձգելին ավագանու այդ երեք անդամից ազատվելն էր: Ի դեպ, սա առաջին անգամը չի:

Ու ի՞նչ է ստացվում: Ստացվում է խայտառակ մի բան: Իսկ կոնկրետ այն, որ Տիգրան Ավինյանը, իր շեֆ Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորությամբ, կառավարական դաչաների կտուրից թքած ունեն Երևանի ու երևանցիների խնդիրների վրա: Սրանց միայն 1 բան է հետաքրքրում. իրենց աթոռը, իրենց իշխանությունը, իշխանական կերատաշտ-բյուջեից հնարավորինս յուղոտ պատառներ, առհասարակ՝ պատառներ տանելը, լինի դա՝ պարգևավճարների, անհասկանալի ասֆալտումների, «ներդրումային հիմնադրամ» բացել-փակելու, թե մեկ այլ միջոցով:

...Իսկ ուրբաթ, 13-ին անձրև տեղաց: Այս անգամ ոչ թե՝ տեղ-տեղ, այլ ամեն տեղ:

Արդեն չգրված օրենք է. անձրև է, ուրեմն Երևանն առժամանակ վերածվում է Վենետիկի: Այսպես որ գնա, երևանցիներին ոչ թե քաղաքային իշխանություն է պետք լինելու, այլ պետք են լինելու գոնդոլներ:

Չէ, նախկինների ժամանակ էլ խնդիրներ կային: Բայց եթե նախկինում հիմնականում ձյունն էր անակնկալ տեղում, այն էլ՝ ձմռանը, ապա հիմա, դրան ավելացել են գարուն-ամառ-աշուն բացարձակապես անսպասելի տեղացող անձրևները:

Չնայած մեզ մեր երկրում բնաջնջելուն նպատակաուղղված հետևողական քայլերին, որ ձեռնարկում է Նիկոլ Փաշինյանի, կներեք արտահայտության համար՝ կառավարությունը, հասարակության հազարավոր ներակայացուցիչներ կարողանում են ինչ-որ կերպ ապրուստի միջոցներ հայթայթել: Այդ միջոցների ահռելի մասն, ըստ որում, գրպանվում է իշխանությունների կողմից, որպես հարկեր, տուրքեր, տուգանքներ, պարտադիր վճարներ:

Ու՝ ի՞նչ: Ինչի՞ վրա են ծախսվում այդ հարկերից, տուրքերից, տուգանքներից գոյացած միջոցները: Երևանի... մասին երգերի՞, Սնուփ Դոգի չեղած համերգի՞, Ավինյանի պարգևավճարի՞, ինչի՞ վրա:
Սա այն դեպքում, երբ Երևանի օդն ուղղակի շնչելու չի: Երբ Երևանի աղբավայրը թույն ու գարշահոտ է ծխում: Երբ փողոցները շարունակական խցանումների մեջ են: Երբ ջրահեռացման համակարգը չի գործում: Երբ... Ո՞ր մի խնդիրն ասես: Գիտե՞ք, թե ինչու են խնդիրներն այդքան շատ: Այն պարզ պատճառով, որ թե՛ հանրապետության, թե մայրաքաղաքի իշխանությունները տեղով մեկ խնդիր են՝ պրոբլեմների գեներատորներ: Կարծում եմ, կարելի է «գեներատորը» մի կողմ նետել, կարելի է թեկուզ էժանով տալ առաջին պատահած փերեզակին, ի՞նչ կասեք:

 Արմեն Հակոբյան
Zham.am