Տարվա կորուստները. Արցախ և ինքնիշխանություն

Հայոց պատմության մեջ այլևս անջնջելի սևով գրված 2023-ը այդպիսին է, քանզի 2018-ից իշխանությունը վերցրած Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա ՔՊ-ն, իրենց վարած արկածախնդիր, անպատասխանատու և թշնամաշահ քաղաքականությամբ, ի վերջո, հասան այն նպատակին, որը հետապնդում էին. ադրբեջանական թուրքերին հանձնեցին հայոց միջնաբերդ Արցախը: Հազարամյակներով հայաբնակ ու հայաբնի՛կ Արցախը դրվեց այնպիսի վիճակի մեջ, որ հայաթափվեց: Հայոց բազմաթիվ սրբավայրեր ու Արցախ աշխարհն ամբողջությամբ, անցան տմարդի թշնամու վերահսկողության տակ, որը չվարանեց ու չէր էլ վարանելու պղծել այդ սրբավայրերը, «իրենով անել» մեր հայրենիքը:
Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա «քաղաքական թիսը», ինչպես ժամանակին նրա քաղաքական «պապան», Արցախը բեռ էին համարում: Եվ հիմա Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա կողմնակիցները ուրախ ու զվարթ հայտարարում են, թե վերջապես այդ բեռից ազատվեցին ու, իբր, դա արեցին հանուն Հայաստանի ինքնիշխանության:
Սա ոչ միայն վայրագ սուտ է, այլև չտենված ցինիզմ է:
Արցախը իր սիրելի գործընկել Արլիևին նվիրելով, Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա ՔՊ-ն գործնականում վերացրեցին Հայաստանի ինքնիշխանությունը:
Ավելին, Արցախը ոչ թե բեռ էր, ինչպես հիմարաբար կարծում էին ու դեռ կարծում են ոմանք, այլ Արցախն այն հիմնական, եթե ոչ առանցքային ծանրությունն էր, որն ապահովում էր Հայաստանի քաղաքական կշռի մեծագույն մասը: Առանց Արցախի Հայաստանի կշիռն անասելի թեթևացել է: Այնքան, որ Հայաստանը արտաքին-քաղաքական նույնիսկ թեթև քամիներից դատարկ փուչիկի պես տարուբերվում է:
Արցախի կորուստը ինքնիշխանության կորուստ է միաժամանակ: Նաև գաղափարաքաղաքական առումով, քանի որ Արցախի հենասյունը դրված է Հայաստանի անկախության հռչակման հիմքում:
Բայց էլի ցավոտ բան կա այս կորստի ողբերգական եղելության մեջ: Այն, որ Հայաստանի իշխանություն համարվողը ուրացա՛վ Արցախը, մենակ ու անօգնական թողեց հայերին, որպեսզի... «կռվի մեջ չներքաշվի»: Դա նման է նրան, երբ մեկը անհաղորդ ու անվրդով նայի, թե ինչպես են իրենից մի քանի քայլ այն կողմ թշնամիները մորթում իր զավակին, իսկ դրանից հետո դեռ մի բան էլ գլուխ գովա, թե՝ «տեսեք, ինչպիսի քաջությամբ... ոչինչ չարեցի»: Երևի զարմանալի չէ այն աննկարագրելի բարոյական անկումը, երբ նման կորստից հետո Հայաստանում ոչ միայն պաշտոնապես սուգ չհայտարարվեց, այլև ընդամենը երեք ամիս անց Փաշինյանի իշխանությունը ճոխագույն հրավառություն կազմակերպեց Երևանում, «Նոր տարի են անում» այնպես, ասես՝ ոչ մի բան չի պատահել, բացարձակապես ոչինչ:  
Արցախի կորուստ, ինքնիշխանության կորուստ, ազգային արժանապատվության կորուստ, իսկ ազգային ինքնության զրոյացումն ու Հայաստանի թրքացումն ընթացքի մեջ են: Եթե «խելքի չգանք», ապա ամբողջական կործանումն անխուսափելի է:  
Ա.Հ.
Zham.am