Ջիփերից իջնելու ժամանակն է

Տարբեր տեղեր ասել եմ, որ Հայաստանի քաղաքական դաշտը գլխիվայր շրջված է, իշխանության բառապաշարը ու գործելաոճը ընդդիմական է, ընդդիմությանը՝ իշխանական:

Ընդդիմադիրների մի մասը դեռևս մտածում է որ կիսագողական-գլուխդկջարդեմ-սաղիդկառնեմկծախեմ պրինցիպով կարող է հարց լուծել երկրի մասշտաբով՝ վանելով իրենից իշխանությունից դժգոհ մարդկանց, իսկ իշխանությունը պոպուլիզմը խրած, ընդդիմության քննադատելով անիծում է երկրի հերն ու մերը:

Իշխանությունը ընդդիմությանը անընդհատ կերակրում է տարբեր օրակարգերով, ընդդիմությունն էլ կոստյում-գալստուկ հագած, քրեաօլիգարխիկ բառապաշարով պատասխանում է այդ օրակարգերին:

Մի երկու ամիս է, ժամանակ առ ժամանակ փոփոխում եմ ֆռենդերիս գրառումների ժապավենը ու պարզվում որ կան բազմաթիվ այլ զուգահեռ կամ հատվող, բայց մի փոքր այլ ցանցեր, իրականություններ ու օրակարգեր, որոնցով ապրում են հարյուրավոր/հազարավոր մարդիկ: Քաղաքան դաշտից լքված մարդիկ:

Ում հետ ընդդիմությունը համարյա չի շփվում , որոշ դեպքրում էլ նույնիսկ խուսափում է շփվել (պալոժ չի), որովհետև իրենք իրենց մենթալիտետով դեռևս մնացել են պադավատով քշվող պետական մանր և միջին չինովնիկներ: