Ուղեղի միայն արևմտյան կիսագնդով խոդի ընկնողները բնականաբար չեն մարսելու, որ կրկին հերոսի պատկեր է հայտնվել

Ուղեղի միայն արևմտյան կիսագնդով խոդի ընկնողները բնականաբար չեն մարսելու, որ կրկին հերոսի պատկեր ա հայտնվել։

Էշ-էշ բաներ են դուրս տալու ու պաթոսային հիմար հևոցներ արձակելու նրանց հասցեին, ովքեր իրերը կոչում են իրենց անուններով, և, հետևաբար, Տարոն Անդրեասյանի գործողությունը կոչում են հերոսություն։ 

Էս առիթով կրկին հիշենք, թե ինչու է այդպես, ինչու են ազգային ինքնատելությամբ, իրենք իրենց համայնքից աքսորածները զզվում հերոսներից։ 

Ինքնաքսորը ենթադրում է ազգային պատասխանատվությունից հրաժարում։ Նախ, որոշում ես, որ այն ինչ ազգային է, հետամնաց է, այն ինչ միավորում է մենքին, զզվելի է ու տգետ։ 

Օրինակ՝ գյուղերում խաչ դնելը, զզվելի է ու տգետ։ Ապա, ուրախությամբ յան են տալիս ընդհանուր պատասխանատվությունից, դեպի առաջադիմության լաբիրինթոս։  

Համայնքային պատասխանատվությունից հրաժարումը ուղղվում է համայնքի դեմ։ Անընդհատ պիտի հիմնավորես, թե ինչու չես կրում էդ պատասխանատվությունը՝ հիմնավորելով, որ համայնքն ա ուռոդի մեկը, ամեն տեղ զիբիլ ա թափում։  

Իսկ հերոսները համայնքի պատասխանատվության նվիրյալներն են, այսինքն, այդ պատասխանատվության կարիքը հիմնավորողները, մենքը պաշտպանելու նվիրյալները։

Ինքնաքսոր լաբիրինթոսում այլևս երբեք չես կարող ծառայել այն նպատակին, ինչին ծառայել է հերոսը։ Հետևաբար, ինքնաքսորի մարդն իր դիրքորոշումը պիտի հիմնավորի՝ ժխտելով հերոսին։

Տարոն Անդրեասյանը հերոսական գործողությունը կատարել է իր համայնքի համար։ Նրա որոշումը ձևավորվել է ազգային փիլիսոփայության համակարգից, որի մեջ նաև մտնում է խաչի պաշտամունքը։ Նա իր համայնքի համար է հերոսություն արել, բնականաբար, համայնքն էլ հերոսացնում է։ 

Եվ քանի որ Տարոն Անդրեասյանը մարտիրոս է, նրա արարքը խիստ հերոսական է, հնարավոր չէ զզվանքն արտահայտել ուղիղ նրա նկտամամբ, այդ պատճառով զզվանքն ուղղվում է, նրա գործողությունը հերոսություն կոչողների դեմ, նրանց դեմ, ում համար Տարոնը հերոսություն է արել։ 

Ու ինքնաքսորի լաբիրինթոսում ուղեղի արևմտյան կիսագունդը վերածվում ա պաթոսի, որովհետև հնարավոր չի ռացիոնալ, խելքին մոտ բան ասել, երբ նողկանքը չերեզներով է տեղ հասցվում, ոչ թե ուղիղ ասում՝ յախք, հայ քրիստոնյա, քյառթու տղամարդուն սաղ էդ հետամնացները հերոս են կոչում։ 

Եվ հիմա epress-ն ու Ազատությունը քանի՞ նյութ պիտի սարքեն, որ նորից հայերին պակիստանցի հոր երեխային քաք կերցնող մատուցեն։

Հովհաննես Իշխանյանի Ֆեյսբուքյան էջից