Մարտի 1-ը կարծես բումերանգի պես կրկին վերադառնում է Փաշինյանին

Քաղաքականության մեջ, ինչպես նաև հասարակական կյանքում գործում է  ոսկե օրենք՝ «ինչ կցանես, այն էլ կհնձես»:

Այս սկզբունքը այլ ձևակերպումներով կա նաև Աստվածաշնչում:

Բայց որոշ գործիչներ, ոչ Աստվածաշնչին են ծանոթ, ոչ էլ կյանքի բնական օրենքներին: Եվ նրանց թվում է, թե իրենց կարելի է այն, ինչ մյուսներին արգելված է:

Հենց այդպիսի գործիչներից է Նիկոլ Փաշինյանը: Այն որ նա, մեղմ ասած, խելամիտ գործիչ չէ, նույնիսկ իր մտերիմներին է արդեն այսօր պարզ: Սակայն բացի այդ,  իր կայացման շրջանում կյանքն իրեն այդպես էլ չսովորեցրեց, որ պիտի մյուսների հանդեպ վարվի այնպես, ինչպես որ կուզեր որ իր հանդեպ վարվեին:

Այս դասագրքային ոսկե կանոնը նա արհամարհեց և արդյունքում ունենալու է անչափ դժվարին ապագա: Նրա սիրտը «փառավորվում էր» 2008-ին, երբ խաժամուժը ձեռք էր բարձրացնում ոստիկանների վրա: Այսօր, նրա կողմնակիցներն են պահանջում, որ «ոստիկանների հանդեպ կիրթ վարվեն»: 2008-ին նա ցանկանում էր, որ լուծվի «տականք ղարաբաղցիների» հարցը:  Պետք է խոստովանենք, որ  նա հասավ իր նպատակին: Այսօր ղարաբաղցիները հայտնվել են դժոխային վիճակում, որի արդյունքում Հայաստանը նույնպես  հայտնվել է լրջագույն վիաճակի մեջ:  Այսօր  նույնիսկ ամենաանմեխսունակ հայաստանցին հասկացել է, որ ովքեր որ 2008-ին խրախուսում էին Հայաստանում հակաղարաբաղյան տրամադրությունները, ոչ միայն պարզ սրիկայությամբ էին զբաղված, այլև փաստացի հակապետական, հակահայաստանյան գործնեությամբ էին զբաղված, որի համար ցանկացած  նորմալ երկրում ամենածանրագույն պատիժն է հասնում: Թե ինչու այն ժամանակ այդ սրիկաները չպատժվեցին, պետք է հարցնել  նախկին իշխանության ներկայացուցիչներին:

Դրա համար էլ այսօր մարդկանց մոտ կա երկիմաստության զգացողություն: Մարդիկ զգում են,  որ անկեղծ խոսքի պակաս կա: Դրա համար էլ հասարակ մարդկանց մոտ կա մի զգացողություն, որ իրենց հանդեպ այսօր էլ մինչև վերջ անկեղծ չեն:

Սակայն մեկ բան ակնհայտ է, բոլոր նրանք, ովքեր 2008-ի մարտի մեկին «զոհի» կարգավիճակով եին հանդես գալիս, իրականում գառների մորթիների տակ թաքնված գայլերն եին: Փաստորեն նրանք դեռ 2008-ին եին ցանկանում, որ «տականք ղարաբաղցիները» պատժվեին, որ նոր պատերազմ գար, որ ավելի քան 4000 զոհը հենց 2008-ին լիներ, որպեսզի նրանց սրտերը «փառավորվեին»:

Այսօր գալու է հատուցման ժամանակը և բոլոր նրանք, որքեր մեղավոր են եղել թե 2008-ին, և թե այսօր, պատասխան են տալու Հայաստանի ժողովուրդի առջև: Ընդ որում ինչպես «դասականներից» մեկն էր ասում՝ ոչ մի մուկ, և ոչ մի ձուկ չի կարողանալու փախչել այդ պատասխանատվությունից, քանզի նրանց կողմից թողնված հետևանքներն են անչափ ծանր և դժվար շտկելի: Այդպես է գործում բումերանգի օրենքը քաղաքականության մեջ և դա ապացուցված փաստ է:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան