24.11.2020. Դ. Խաժակյան. «Կապիտուլյանտ Փաշինյանը պետք է հրաժարական տա»: 02.05.2022. Դ. Խաժակյան. «Ընդդիմությունը շինծու մեղադրանքով պահանջում է վարչապետի հրաժարականը»

Այս նույն տեքստերով հանդես է եկել նույն մարդը և նրա անունն է՝ Դավիթ Խաժակյան: «Լուսավոր» կոչվող կուսակցության այս անդամը երկու տարի առաջ Երևանի ավագանու նիստերից մեկում մի նախագծով հանդես եկավ, որտեղ պահանջվում էր «... կապիտուլյանտ Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականը...»:

Ավելին, այն ժամանակ Խաժակյանը հայտարարեց բառացիորեն հետևյալը. «...եթե նախկինում Փաշինյանի իշխանությունն իր բոլոր ձախողումները պայմանավորում էր իբր նախկին իշխանության թողած  ժառանգությունով, ապա այսօր այլևս նրանք ոչ մի հիմնավորմամբ չեն կարող թաքցնել իրենց ոչ կոմպետենտ գործողությունները...»:

Հենց այդ հիմնավորմամբ էլ Դավիթ Խաժակյանը պահանջում էր «կապիտուլյանտի» հրաժարականը:

Ուշադրություն դարձնենք, որ Խաժակյանն արդեն 2020 թվականի աշնանը համարում էր, որ նախկին իշխանության գործոնը Փաշինյանի թիմը արհեստական է օգտագործում իր ձախողումները արդարացնելու համար: Միաժամանակ, Դավիթ Խաժակյանը 2020-ի նոյեմբերին Փաշինյանին համարում էր ոչ ավել և ոչ պակաս, քան «կապիտուլյանտ»:

Հիշեցնենք, որ այն ժամանակ Էդմոն Մարուքյանը դեռ Փաշինյանին հրապարակավ չէր աջակցում: Դեռ ավելին, Փաշինյանի թիմակից Սասուն Միքաելյանից նույնիսկ ստացել էր «հայրական ապտակ»:

Այսօր, այսինքն 2020 թվականից երկու տարի անց, ըստ Խաժակյանի, արդեն Փաշինյանը «կապիտուլյանտ չէ»: Ավելին, նա այսօր արդարացնում է Փաշինյանի գրեթե բոլոր արտաքին քաղաքական քայլերը: Նույնիսկ Արցախի հարցում, Խաժակյանը «չի կարծում, որ Փաշինյանը  համակերպվել է տեսնել Ադրբեջանի կազմում»:

Ավելին, ըստ Խաժակյանի, Փաշինյանը չի ասել, որ ինքը համաձայն է «իջեցնել ԼՂՀ կարգավիճակը», այլ նա փոխանցել է  «դրսի» կարծիքը այս խնդրի մասին:

Այսօր Խաժակյանը դեմ է, որ «կապիտուլյանտը» հրաժարական տա, քանի որ դրանից կօգտվեն նախկինները:

Պարզվում է, Խաժակյանի համար կարևոր չէ թե ինչ քաղաքականություն է վարում Փաշինյանը: Նրա համար ավելի կարևոր է, որպեսզի դրանից չօգտվեն նախկինները:

Այդ տրամաբանությամբ, օրինակ, եթե ադրբեջանական բանակը կանգնի Երևանի մոտ, ապա ինքը Խաժակյանը չի միանա դիմադրության շարժմանը, եթե հանկարծ տեսնի, որ այդ շարժման մեջ են նաև Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի կողմնակիցներն են:

Բայց չէ՞ որ երկու տարի առաջ, նա համարձակորեն պահանջում էր Փաշինյանի հրաժարականը, չվախենալով, որ դրանից կարող էին օգտվել նաև նախկինները:

Այս ամենի գաղտնիքը շատ պարզ է: Դավիթ Խաժակյանը երբեք ինքնուրույն կարծիք չի ունեցել այս կամ այն հարցի շուրջ:  Նա միշտ եղել է «գրպանային» գործիչ: Տվյալ դեպքում եղել է Էդմոն Մարուքյանի գրպանում: Երկու տարի առաջ, երբ Մարուքյանը «հայրական ապտակ էր» ստանում Սանունից, իսկ Ալեն Սիմոնյանը նրան անվանում էր «տրյապկա», Դավիթ Խաժակյանին հրահանգում էին պահանջել «կապիտուլյանտի հրաժարականը»:

Արցախի հարցը իսկապես այդ մարդկանց համար զրոյական արժեք ունի:

Իսկ, ահա, այսօր, երբ Մարուքյանը հայտնվել է Փաշինյանի թիմում, Խաժակյանն այլևս չի կարող պահանջել «կապիտուլյանտի» հրաժարականը, քանի որ Էդմոն Մարուքյանը Փաշինյանի իշխանության փշրանքներից «փայ է» ստացել, իսկ դա նշանակում է, որ Խաժակյանն էլ հույս ունի այդ «փայից» իր «փայը» ստանալ:

Իսկ ինչ վերաբերվում է նախկիններին, Արցախին, Հայրենիքին, քաղաքացիներին և այլ «մանր-մունր» տերմիններին, ապա Խաժակյանի և նրա տիրոջ համար դրանք իրենց նպատակներին, այսինքն փայ ստանալու համար գործիքներ են, որոնք օգտագործվում են ըստ անհրաժեշտության, և ոչ ավելին:

Պարզապես, սրանց գործունեության արդյունքում հանրությունը հերթական անգամ իր համար հետևությունն է անում, որ «կլասիկ» քաղաքական գործիչներին, ովքեր իրենց տեսակետները թաշկինակի պես են փոփոխում չի կարելի հավատալ:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան