ՀԱՅՈՑ ՀԱՂԹԱՆԱԿԸ

• Հայոց հաղթանակը երկրի ներսում հնարավոր է միայն ազգայինի և հասարակականի միահաշտեցումով։ Այս երկուսի արհեստական խզվածքը եղել է հայ հեղափոխության անդարման վերք է։ Նախ՝ հայ գաղութային ինտելեգենցիայի մի խումբն էր փորձում ազատագրել արևմտահայությանը՝ բացարձակ անտեղյակ պարզ գյուղացիության առօրեական խնդիրներին ու միջավայրին, հետո մեկ այլ խումբն էր քարոզում հանձնել Կարսը, որ կարմիրները գան և հաց բերեն։

 

• Պետք է մեկընդմիշտ սեպել, որ առանց հասարակական խնդիրների լուծման չկա ազգային հարցի լուծում և՝ հակառակը։

 

Այս առումով սրտի ցավով պիտի նշեմ երեկ տեղի ունեցած մի քստմնելի հասարակական ոճրի մասին, որի վերաբերյալ ազգային դաշտը գրեթե կատարելապես լուռ մնաց (բացառությամբ եզդի հասարակական գործիչ և լրագրող Բորիս Թամոյանի)…

 

• Դեպքը հետևյալն էր՝ մարզաբնակ մի մերձիշխանական բլոգեր, որ զբաղվում է բնակչության շրջանում վախի և հակաարցախյան գաղափարների տարածմամբ, առերևույթ հանցավոր համաձայնության գալով այլ անձի/անձանց հետ, բացահայտել էր իր պնդմամբ իրեն հայհոյած անձի գտնվելու վայրը, առևանգել նրան, կամերայի առաջ նվաստացրել, խոշտանգել, սպառնացել խմբակային բռնաբարել նրա 12-ամյա երեխային և տարածել այդ ամենը համացանցով։ Լայն հնչեղություն հարցն ստացավ միայն «Դոգ» անվամբ կանչվող անձի թելեգրամյան և յութուբյան հարթակներում։ Կոնվենցիոնալ ընդդիմադիր մեդիան դեպքը չնկատեց էլ։

 

• Իսկ այսօր արդեն ոստիկանությունը հայտարարություն տարածեց առերևույթ իրավախախտին ձերբակալելու մասին (https://www.police.am/.../%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%81...)։ Մենք պետք է հասկանանք, որ նամուս-թասիբի ու Արցախի նարատիվի շուրջ միշտ հավաքվելու է 15.000-30.000 մարդ։ Անհնար է ավելի լայն մոբիլիզացիա առանց մատը սոցիալական հարցերի զարկերակի վրա պահելու։ Հապա մի պահ պատկերացրե՛ք՝ «Սերժի վախտ» նման դեպք տեղի ունեցած լիներ։ Ի՜նչ իրավապաշտպաններ, արդեն համապատասխան դեսպանատներն էլ լծված կլինեին «մարդու իրավունքների ջիհադի» գործին…